madaredus - swoista piosenka autorska

Wszystko jest w porządku...

2012-02-12T09:34:00.000-08:00

Bardzo pozytywna i potrzebna akcja. Oglądnijcie póki gościa jeszcze nie zamknęli i nie wykasowali filmów.

A to pamiętacie?

2012-02-03T02:52:00.000-08:00

Nie chodzi mi o piosenkę (choć bardzo dobrze zrobiona i wykonana), tylko o ten klimat z tamtych lat. Te smyki z clipu lekko oddają nastrój, choć dość współcześnie wyposażeni i ubrani. Ale co tam ;).

Zostań Wege.

2012-01-12T04:26:00.001-08:00

A bo tak już 18 wiosen mija jak zdecydowałem się zarzucić spożywania cudzego cierpienia, więc mnie wzięło na promocję tego. Zatem ZOSTAŃ WEGE i Ty drogi czytelniku. Choćby na 30 dni jak zachęcają na tejże stronie.

Iluzja = głupota = ignorancja = cierpienie.

2012-01-11T02:51:00.001-08:00

Zastanawiające jest w jakiej ludzie iluzji żyją. Ba! Nawet nie chcą z niej wyjść. O co tu chodzi?
Kiełbaska smaczna, ale nie ze świnki, tylko ze sklepu. Po prostu ręce opadają. Dorośli ludzie. Lepiej niech rzeźnia będzie gdzieś daleko. Niech nie wiem, że to co jem, cierpiało nieziemskie katusze zanim trafiło na mój talerz. Nie chcę słyszeć ryków, pisków i płaczu. Niech ktoś szybko zmyje krew z podłogi. Nie chcę o tym wiedzieć!!! Zamknij się!!! Nie mów tego!!! Cicho!!! Precz!!!

Ułaskawienie dla ryb na Święta?

2011-12-22T13:11:00.000-08:00

Koncerty w miejscach z wyszynkiem.

2011-12-09T06:21:00.000-08:00

Decyzja o zaprzestaniu występów w miejscach z wyszynkiem, rodziła się we mnie od kilku lat, ale ciągle nie mogła dojrzeć. Może dlatego, że było zapotrzebowanie na takie właśnie koncerty. Może dlatego, że do takich miejsc byliśmy zapraszani. A może też dlatego, że w takich właśnie miejscach jest luka na niszową muzykę...
Z innej strony patrząc, to gdzie teraz można znaleźć miejsce bez wyszynku?! Może w jakiejś szkole ;). Może przesadziłem. Takie czasy.

Może właśnie takie czasy nastąpiły, że ludzie nie potrafią już odpocząć i zrelaksować się bez "chemicznej" zmiany świadomości? A może za dużo wymagam od słuchacza? Tak. Za dużo. Jestem dinozaurem z dawnych czasów, gdzie ludzie przychodzili do kawiarni, aby przy herbatce posłuchać muzyki.

Ale zdarzyło mi się ostatnio z chłopakami zagrać koncert w Klubie Kuźnia (nie mylić z mordowniami, które nazywa się teraz klubami, w których można się "klubowo", czyli "kulturalnie" nawalić), w takim rasowym młodzieżowym klubie kultury. I była muzyka z tekstem, i byli słuchacze, i bisy były... Czasem zdarzają się takie koncerty.

W czasie występu nikt nie gadał. Nikt nie wychodził do toalety (w w/w "klubach"-mordowniach idzie się do kibla). Było natomiast porozumienie między sceną, a widownią. Ten przepływ energii, o którym marzy każdy wykonawca. Po prostu przyszli ludzie posłuchać. I tylko po to. Ciekawostką jest też to, że słuchaczy było więcej niż w niejednym miejscu z konsumpcją :).

Na pewno takich koncertów będzie dużo mniej, ale nie ilość się liczy. Wartości się nie obliczy w odróżnieniu od tego co się opłaca. Na pewno są jeszcze osoby dla których warto zagrać koncert z piosenką z tekstem. Nie ma co w to wątpić.

Ktoś, kiedyś, jakieś 2 tysiące lat temu powiedział: "Nie rzucaj pereł między świnie". :)
Tak piszę, gdyby ktoś pytał, czemu nie gramy już w miejscach z wyszynkiem...

Kto potrzebuje GMO?

2011-12-01T12:42:00.000-08:00

A bo tak sobie żyjemy bez refleksji nad tym co nas otacza. A jedzenie coraz podlejsze. GMO to paskudztwo. Nie dajmy się zakrzyczeć, że jest inaczej. Pieniędzy nie da się jeść.

Portale społecznościowe (czyt: plotkarskie).

2011-09-22T07:17:00.000-07:00

Nie spodziewałem się tego co się stanie, gdy usunę swoje konta w portalach społecznościowych. Przed chwilą się to wydarzyło, a ja poczułem... ulgę! Wielka ciekawostka. Wcześniej myślałem, że wystarczy tam nie zaglądać i już jest się wolnym, ale tak nie jest. Co jakiś czas łapałem się na tym, że z jakiegoś "bardzo ważnego powodu" znów tam jestem.

Wygląda na to, że trzeba się odciąć raz na zawsze i wtedy problem znika. Ktoś mógłby powiedzieć, że to kwestia woli, aby tam nie bywać, ale wygląda na to, że jednak nie każdy ma tak silną wolę. Mówię oczywiście o sobie. Jakby nie było, teraz już nie mam... gdzie bywać, a książki powróciły do łask. Tak, te papierowe. No nie jest tak, że wcześniej zarzuciłem czytanie ich na rzecz monitora, ale teraz czas czytania się podwoił. Albo jeszcze lepiej. :)

Jeśli, ktoś się waha, czy usunąć to dziadostwo, to polecam. Mi pomogło ;).

A jak nie pisać piosenek dla mas.

2011-09-20T02:12:00.001-07:00

Nie mogłem sobie odpuścić. Po prostu nie można być obojętnym na narzucanie innym, wręcz wciskanie swoich racji. A dodatkowo w formie w jaką ubrano hymn jednej ze szkół podstawowych w Krakowie. A dlatego mnie to zabolało, bo mój syn do tej szkoły zaczął uczęszczać.

Rozumiem, że ktoś może sobie coś pisać do szuflady. Rozumiem też, że ktoś pisze i publikuje to w internecie. Nawet mogę zrozumieć wydanie tego na papierze w formie tomiku, płyty CD, czy publikacji w czasopiśmie. Nie mam do tego żadnych uwag. A to dlatego, że mam wybór. Mogę po to sięgnąć jeśli mam na to ochotę, ale mogę też tego zaniechać i pominąć wielkim łukiem.

Wciśnięcie w usta niczego nieświadomym dzieciom, tego grafomańskiego gniota o którym mowa, jest niebywałym gwałtem. Rzeczony tekst "urzeka" już podobno któryś rocznik tejże szkoły. Wiem, że chcielibyście, abym tu zamieścił opisywany zlepek słów, ale tego nie zrobię. Potem nie mógłbym spojrzeć na tego bloga. Stylu tego czegoś nie można nawet porównać do eposów z połowy XX wieku opiewających wielkiego wodza sowietów.

Sam piszę piosenki pod którymi się podpisuję. Jedni mają z nich przyjemność, inni je omijają. Nie wciskam ich jednak nikomu na siłę i nikogo nie częstuję nimi, jeśli nie chce. Wiem, że to sprawa gustu, czy ktoś to lubi. Nie muszę jednak przepuszczać mojej twórczości przez sito ekspertów, bo ona nie jest twórczością dla mas. W przypadku tego hymnu (tfu! po prostu określenie "hymn" z tym gniotem nie może mi przejść przez usta) jakiś samozwańczy wierszokleta wydusił coś na papier i potem zostało to zaakceptowane, albo wciśnięte chyba na siłę (a podobno komuna minęła). A teraz setki dzieci nieświadomie wypowiada, ba! wyśpiewuje to tłumnie jak jakieś zniewolone północno-koreańskie żywe kukiełki.

A napisałem to głównie po to, by móc odesłać tu każdego, kto będzie pytał dlaczego zakazałem mojemu dziecku uczyć się tego dziadostwa na pamięć. I każdy inny, zainteresowany, może się poprzeć powyższym tekstem.

Kolejne zaczerpnięte...

2011-04-18T07:36:00.000-07:00

Tak ostatnimi czasy nie mogę się zebrać na pisanie. Dobrze, że jest jeszcze coś co można zamieścić zapożyczonego. Tym razem od 4Jivas. Zatem miłej lektury - tutaj.

Wychowanie dzieci - "dzieci tamtych rodziców".

2011-04-13T02:04:00.000-07:00

Czasem, gdy coś znajdę w sieci lub ktoś mi podrzuci, to nie mogę się oprzeć, by tu nie zamieścić. Tak też i tym razem. Może dzięki temu tekstowi, ktoś choć przez chwilę, potraktuje swoje dziecko normalnie.

Tekst skopiowany z bloga strzelca.

dzieci tamtych rodziców 2011-04-11 16:21:11

Byliśmy wychowywani w sposób, który psychologom śni się

zazwyczaj w koszmarach zawodowych, czyli patologiczny.

Na szczęście, nasi starzy nie wiedzieli, że są patologicznymi rodzicami.

My nie wiedzieliśmy, że jesteśmy patologicznymi dziećmi.

W tej słodkiej niewiedzy przyszło nam spędzić nasz wiek dziecięcy.

Wspominany z nostalgią lata 80.

Wszyscy należeliśmy do bandy osiedlowej i mogliśmy bawić się

na licznych budowach. Gdy w stopę wbił się gwóźdź,

matka go wyciągnęła i odkażała ranę fioletem. Następnego dnia znowu

szliśmy się bawić na budowę. Matka nie drżała ze strachu, że się

pozabijamy. Wiedziała, że pasek uczy zasad BHZ (Bezpieczeństwo i Higiena Zabawy).

Siniaki i zadrapania były normalnym zjawiskiem. Szkolny

pedagog nie wysyłał nas z tego powodu do psychologa rodzinnego.

Skakaliśmy z balkonu na odległość. Łomot spuścił nam sąsiad.

Ojciec postawił mu piwo.

Do szkoły chodziliśmy półtorej kilometra piechotą. Ojciec

twierdził, że mieszkamy zbyt blisko szkoły, on chodził pięć kilometrów.

Współczuliśmy koledze z naprzeciwka, on codziennie musiał

chodzić na lekcje pianina. Miał pięć lat. Rodzice byli oburzeni

maltretowaniem dziecka w tym wieku. My również.

Nie chodziliśmy do pywatnego przedszkola.

Rodzice nie martwili się, że będziemy opóźnieni w rozwoju.

Uznawali, że wystarczy jeśli zaczniemy się uczyć od zerówki.

Nikt nie latał za nami z czapką, szalikiem i nie sprawdzał czy się spociliśmy.

Z chorobami sezonowymi walczyła babcia.

Do walki z grypą służył czosnek, miód, spirytus i pierzyna.

Do lasu szliśmy, gdy mieliśmy na to ochotę. Jedliśmy jagody,

na które wcześniej nasikały lisy i sarny. Mama nie bała się ze zje nas wilk,

zarazimy się wścieklizną albo zginiemy. Skoro zaś tam doszliśmy, to i wrócimy.

Oczywiście na czas. Powrót po bajce był nagradzany paskiem.

Gdy sąsiad złapał nas na kradzieży jabłek, sam wymierzał nam karę.

Sąsiad nie obrażał się o skradzione jabłka, a ojciec o zastąpienie

go w obowiązkach wychowawczych.

Ojciec z sąsiadem wypijali wieczorem piwo - jak zwykle.

Nikt nas nie poinformował jak wybrać numer na Milicję, żeby zakablować rodziców.

Oczywiście, chętnie skorzystalibyśmy z tej wiedzy.

Niestety, pasek był wtedy pomocą dydaktyczną,

a Milicja zajmowała się sprawami dorosłych.

Swoje sprawy załatwialiśmy regularną bijatyką w lasku. Rodzice

trzymali się od tego z daleka. Nikt, z tego powodu, nie trafiał do poprawczaka.

Pies łaził z nami - bez smyczy i kagańca.

Srał gdzie chciał, nikt nie zwracał nam uwagi.

Raz uwiązaliśmy psa na "sznurku od presy" i poszliśmy z nim na

spacer, udając szanowne państwo z pudelkiem. Ojciec powiązał nas na

sznurkach i też wyprowadził na spacer. Zwróciliśmy wolność psu, na zawsze.

Mogliśmy dotykać inne zwierząta.

Nikt nie wiedział, co to są choroby odzwierzęce.

Sikaliśmy na dworze. Zimą trzeba było sikać tyłem do wiatru,

Każdy dzieciak to wiedział.

Stara sąsiadka, którą nazywaliśmy wiedźmą, goniła nas z laską.

Ciągle chodziła na nas skarżyć. Rodzice nadal kazali się jej kłaniać,

mówić Dzień dobry i nosić za nią zakupy.

Wszystkim starym wiedźmom musieliśmy mówić Dzień dobry.

A każdy dorosły miał prawo na nas to Dzień dobry wymusić.

Dziadek pozwalał nam zaciągnąć się swoją fajką.

Potem się głośno śmiał, gdy powykrzywiały się nam gęby.

Trzymaliśmy się z daleka od fajki dziadka.

Nikt nas nie odprowadzał. Każdy wiedział, że należy iść lewą

stroną ulicy i nie wpaść pod samochód, bo będzie łomot.

Czasami mogliśmy jeździć w bagażniku starego fiata, zwłaszcza

gdy byliśmy zbyt umorusani, by siedzieć wewnątrz.

Gotowaliśmy sobie obiady z deszczówki, piasku, trawy i sarnich bobków.

Czasami próbowaliśmy to jeść.

Żarliśmy placek drożdżowy babci do nieprzytomności.

Nikt nam nie liczył kalorii.

Jedliśmy niemyte owoce prosto z drzewa i piliśmy wodę ze

strugi. Nikt nie umarł.

Nikt nam nie mówił, że jesteśmy ślicznymi aniołkami.

Dorośli wiedzieli, że dla nas, to wstyd.

Nikt się nie bawił z babcią, opiekunką lub mamą.

Od zabawy mieliśmy siebie nawzajem.

Mieliśmy tylko kilka zasad do zapamiętania. Wszyscy takie

same. Poza nimi, wolność była naszą własnością.

Wychowywali nas sąsiedzi, stare wiedźmy, przypadkowi

przechodnie i koledzy ze starszej klasy.

Wszyscy przeżyliśmy, nikt nie trafił do więzienia. Nie wszyscy

skończyli studia, ale każdy z nas zdobył zawód.

Niektórzy wychowują swoje dzieci według zaleceń psychologów.

Nie odważyli się zostać patologicznymi rodzicami.

Dziękujemy rodzicom za to, że wtedy jeszcze nie wiedzieli, jak należy nas „dobrze” wychować.

To dzięki nim spędziliśmy dzieciństwo bez ADHD, bakterii, psychologów, zamkniętych placów zabaw i lekcji baletu.

A nam się wydawało, że wszystkiego nam zabraniają!

Dlaczego wybory mnie nie interesują?

2010-11-10T02:10:00.000-08:00

Można by wiele napisać na ten temat, ale nie mam czasu. Póki co piosenka kapeli, która miała wpływ na moją młodość. Jak widać, chłopaki trzymają fason, mimo ogólnej grengolady muzycznej. Na szczęście nie dla wszystkich pieniądze są wyznacznikiem szczęścia :).

Rozmiary gwiazd.

2010-11-05T01:49:00.000-07:00

Dla wszystkich "pępków świata". Może czas wyjść z iluzji swojej wielkości ;)?

OSPA na Bereśniku po raz trzeci.

2010-10-14T13:04:00.000-07:00

Kto zwątpił już w tego bloga, tego pocieszyć jedynie mogę, że niebawem OSPA na Bereśniku. Tym razem 23 października. Jak zwykle wieczorową porą. I jak zwykle bez konkretnej godziny, bo to czas bez pośpiechu. Takiego czasu, dla wielu z nas, zagonionych, ciągle zbyt mało. Zatem zgotujmy go sobie właśnie wtedy, na Bereśniku.

A ja z uporem maniaka zacytuję Włodzimierza Mazonia:
"...Przystań na chwilę, na chwilę złap chwilę,
Krople potu niech złapią spokój..."

Zasłyszane...

2010-09-07T05:09:00.000-07:00

"Im więcej kogoś kochasz, tym mniej go potrzebujesz."

Mnie powaliło.
Jeśli cytat zainteresuje i pojawią się komentarze, to rozwinę temat. Póki co mi tyle wystarcza, bo wiem o co chodzi.

Piszą o nas...

2010-08-12T03:20:00.000-07:00

Dość świeży artykuł z portalu Moje Miasto Kraków.

A więc kim jestem?

2010-08-10T02:03:00.000-07:00

Poniższy fragment filmu, to dla mnie takie zatrzymanie w zabieganiu, w pogoni za iluzją. Warto widzieć rzeczy takimi, jakie są, bo wtedy nie marnuje się czasu na coś, czego właściwie tak na prawdę nie ma. Albo jest, tylko nie realne :).

Zdaję sobie sprawę, że nie dla wszystkich będzie to zrozumiałe, ale od czegoś trzeba zacząć.

Po przerwie... przed kolejną przerwą...

2010-07-28T02:17:00.000-07:00

Wiele się dzieje. W końcu wakacje. I niby wakacje, to więcej wolnego czasu, ale nie dla wszystkich. Dlatego też mnie tu nie ma. W zamian za brak moich słów, odsyłam do niedawno odkrytego przeze mnie bloga 4jivas.
Miłej lektury.

Znajomości z przeszłości odkopane.

2010-05-25T05:20:00.000-07:00

Zwykle, gdy urwał nam się kontakt z kimś po latach, to rzadko zdarza nam się walczyć o to, by go odnowić. Oczywiście zależy to od dobrej woli, chęci, przypadku... No właśnie o przypadku chciałem tu nieco napisać.

Wczoraj zdarzyło mi się spotkać koleżankę, której nie widziałem lat już pewnie piętnaście. A i wcześniej nasze spotkanie było poprzedzone również kilkuletnią przerwą. Żadne z nas nie zabiegało o to spotkanie i w żadnym z nas nie pojawiła się nawet przez moment myśl, aby takie spotkanie zaaranżować. Nie mniej jednak do niego doszło.

I mimo, że pozornie w latach młodzieńczych nie mieliśmy ze sobą jakiejś specjalnej relacji, to jednak wczorajsza chwila rozmowy wybudziła w nas tak intensywne wspomnienia, że gdyby był czas, to pewnie rozmawialibyśmy o nich przez całą noc. Przez kilkanaście minut naszej rozmowy cofnąłem się jakieś dwadzieścia parę lat wstecz. I nie ważne były tu słowa. Chodzi raczej o nastrój i emocje, które tworzą takie wspomnienia, takie spotkania. I tylko my wiedzieliśmy o czym rozmawiamy i o kim, i o tym gdzie byliśmy.

W czasie minionych wakacji byłem z rodziną w Linach, miejscu gdzie zostawiłem swoje dziecięce i młodzieńcze zabawy. Powróciłem tam na chwilę jedynie, ale wspomnienie rozrywało serce. Mimo, że byłem tam z najbliższymi, to jednak nikt z nich nie przeżywał tego co ja. Tak właściwie, to emocjonalnie byłem tam sam. Sam patrzyłem na sosny i świerki. Sam oglądałem opadający kurz polnych dróg. Sam głaskałem trawę. Z nikim nie mogłem wdychać leśnego zapachu i odkrywać ścieżek sprzed lat. Wszystkie wspomnienia przygód w krótkich spodenkach przeżywałem sam.

Wczoraj przypomniałem o tych miejscach koleżance sprzed lat i wystarczyło kilka słów, a już wiedzieliśmy o czym rozmawiamy. Tak właściwie, to niewiele trzeba było mówić. I tak wiedzieliśmy, gdzie jesteśmy myślami. Tam właśnie byliśmy. Automatycznie. Wszystko wróciło w ułamku sekundy. I ona wiedziała co przeżywałem nad jeziorem w Linach po latach. Czuła by tam to samo. Wczoraj czuła to samo.

I najśmieszniejsze jest to, że nikt z nas nie planował tego spotkania. Pokierował nami przypadek. Ale czy na pewno przypadek? :) Nie wiem. Na pewno będziemy w kontakcie. Teraz mamy wspólnych znajomych. Może znowu uda nam się kiedyś zatrzymać czas. Choćby na chwilę.

Starego pomostu na jeziorze w Linach czas nie oszczędził. Na wszystko przyjdzie czas. I na nas. Wykorzystajmy go zatem dobrze.

Ciekawostka powodziowa.

2010-05-17T07:51:00.000-07:00

Tak sobie przeglądając poranne wiadomości na portalach, między innymi związane z zastaną pogodą i jej skutkami, nie ominąłem tym razem wypowiedzi ludzi. Zwykle przed kamery pchają się ci co narzekają, bo tam mogą sobie dać upust swojej frustracji i wylać ją na większą rzeszę.

Między nimi była jedna smutna pani, która za powódź obwiniała wszystko i wszystkich (skąd my to znamy :)). Co więcej, powiedziała, że problem pojawia się co roku. Co roku woda zalewa jej podwórko. "I nikt nic z tym nic nie robi!!!" "Ani wójt, ani gmina, ani urząd taki, czy śmaki."

Za rok też przyjdą ulewy i też zaleją podwórko i piwnicę rzeczonej pani i znowu nikt nic nie zrobi. Nikt. Szczególnie ona, choć to jest jej podwórko. Łatwiej jest ponarzekać. Do tego potrzeba niewielkiego wysiłku. A wręcz nawet jest to jakby odpoczynek, bo wtedy nie trzeba już myśleć co zrobić z problemem, bo to problem "tamtych".

Wiem, czemu nie jestem dziennikarzem :). Taką panią zapytałbym od razu: "A co pani zrobiła, aby uniknąć problemu, który pojawia się już od kilku lat?" Oczywiście wyrzucili by mnie po tym z jakiejkolwiek redakcji. Ale nie muszą, bo nie jestem dziennikarzem i być nie zamierzam ;).

Otwarta Scena Piosenki Autorskiej na Kudłaczach.

2010-05-07T03:45:00.000-07:00

Jeśli ktoś jeszcze nie wie, czym jest OSPA z tytułu tego posta, to odsyłam do wszystkich informacji w tym blogu dotyczących tego teamtu.

Poniżej plakat, który zastąpi tysiąc słów. Wszyscy poszukujący muzyki, gór, przestrzeni i dobrego słowa na pewno znajdą 22 maja na Kudłaczach to czego wyczekują. Zima poszła precz, a my cieszmy się zielonością.

Zamiast komentarza do katastrofy lotniczej.

2010-04-12T05:28:00.000-07:00

Tak się zastanawiałem co można napisać, aby nie była to kolejna paplanina medialna w związku z zaistniałymi faktami. W końcu zdecydowałem, że może lepiej nic nie pisać, ale w międzyczasie wpadł mi pod myszkę link z materiałem, który zdecydowałem się zamieścić.

Cała rozpacz, strach, zamieszanie i pytania "dlaczego" wynikają tylko z jednej, ale bardzo zasadniczej prawdy, którą autor zawarł w tytule poniższego clipu, który jest równocześnie wierszem.

Dlaczego ludzie znikają?

2010-03-29T03:46:00.000-07:00

Powodów pewnie wiele. Zawsze jednak takiemu zniknięciu towarzyszy ból i niepewność. Szczególnie tych opuszczonych. Nieraz znika ktoś wbrew swojej woli, ale często też tak jest, że zniknięty sam się na to decyduje.

Dzisiejszy post jest inspirowany działaniami ludzi z wielką determinacją. Są nimi rodzice i inni bliscy mojego kolegi ze szkoły podstawowej i przedszkola Roberta Wójtowicza. Robert 20 stycznia 1995 roku wyszedł z domu i do tej pory nie powrócił. Wszystkich zainteresowanych, a może i takich, którzy chcieliby pomóc odsyłam na stronę: www.robertwojtowcz.pl

Relacja z "Powrotu do Korzeni" 2010.

2010-03-16T04:36:00.000-07:00

Relację z festiwalu "Powrót do Korzeni" piórem Łukasza Jędrysa można oglądać tutaj.

O tym dlaczego polityka mnie odrzuca.

2010-03-15T04:03:00.000-07:00

Pewna osoba zarzuca mi (wprawdzie rzadko, ale jednak), że nie interesuję się polityką. Nie czytam, nie oglądam w tv (tfu!), nie słucham... Na pewno unikam jak mogę. Powód tego jest dość jakby oczywisty, ale dla polityków i tych co się tym procederem zajmują, albo interesują niestety nie zauważalny (aż tak głęboko w tym siedzą?). Po prostu polityka śmierdzi.

Spójrzmy na problem porównując go do psiej kupy leżącej na chodniku. Gdy idziesz i to widzisz, omijasz z daleka. Nie wszyscy jednak. Są i tacy, którzy znajdując w pobliżu kij zaczynają rozgrzebywać i "rozkoszować się" zapachami napotkanego obiektu. Są i tacy, którzy wdeptują w rzeczoną kupę, a i tacy dla których wysmarowanie się ekstramentem to rozkoszna codzienność.

Absurd!? Oczywiście. To raczej nie spotykane procedery na pobliskich (niestety właśnie tak zabrudzonych) chodnikach. Przecież tak mocno dbamy o swój wygląd i zapach. Przecież jesteśmy cywilizowanym społeczeństwem na bardzo wysokim poziomie ewolucji ;).

Ale kto dba (oczywiście w tym naszym wysoko cywilizowanym... ;)) o jakość zawartości swojego umysłu? Z tym już gorzej. Kto zastanawia się nad spreparowanymi informacjami? Kto analizuje wszystkie opluwania, kłamstwa? Kto lubi się w tym pławić? A kto to wszystko produkuje? Jeśli, jak mówisz, nie ma to na ciebie wpływu, to po co w to wchodzić?! To dlatego i te kupy omijam z daleka. Jeśli z taką skrupulatnością dbam o zewnętrzny fartuszek, to czemu miałbym do środka wrzucać śmieci. Przecież od tego głównie zależy moje samopoczucie, a potem to co mówię do innych.

Starczy, bo zapachy już zaczynały się zmieniać ;). A żeby nie być tak osamotnionym w swoim patrzeniu na ten temat, posilę się piosenką.

Terminy Otwartej Sceny Piosenki Autorskiej w 2010 roku.

2010-02-24T06:47:00.000-08:00

A bo tak nic nie piszę i nie piszę, to może choćby te terminy podam, bo tym razem poustalaliśmy wszystko z góry.

- Wiosenna OSPA na Kudłaczach 22 maja 2010 r. (sobota)
- Letnia OSPA na Rycerzowej 10 lipca 2010 r. (sobota)
- Jesienna OSPA na Bereśniku 2 października 2010 r. (sobota)

A w 2011 roku, już wiemy, że Zimowa edycja OSPY odbędzie się na Scenie Tęcza w Krakowie jakoś w lutym.

Zatem przybywajcie.

AdSu - grupa rocka akustycznego.

2010-02-03T06:01:00.000-08:00

No i pękł mój opór. Ciągle nie mogłem się przekonać co do brzmienia i nazwania tego co gramy. Ostatnio na próbie jednak Bartek mnie przekonał. To jest rock akustyczny, czy tego chcesz, czy nie - powiedział. A dziś jeszcze, gdy przypadkiem zerknąłem na listę rankingową na poezjaspiewana.com, to zobaczyłem nasz wielki spadek i pomyślałem, że to przypieczętowało nasze odcięcie pępowiny od "krainy łagodności". Nie jesteśmy łagodni. Wręcz punkowi.

A oto próbka z niedawnego koncertu w Loch Ness Club:

Więcej można oglądnąć w naszym kanale youtube: GrupaADSU

Powrót do Korzeni 2010.

2010-01-19T02:10:00.001-08:00

Powrót do Korzeni i... Atmasfera.

2010-01-15T07:57:00.000-08:00

Miło mi poinformować, że w tym roku już niebawem, bo 30 stycznia wystąpimy na Przeglądzie "Powrót do Korzeni" w krakowskim Loch Ness Club. Będzie się działo. Prócz nas wystąpią: Andrzej Mróz z przyjaciółmi - legenda piosenki ze szlaku, Włodzimierz Mazoń - znany już z tego bloga jako współtwórca OSPY, Łukasz Jędrys - młode pokolenie bardów, oraz gość z Ukrainy - Atmasfera. Specjalnie zostawiłem na koniec informację o Atmasferze ponieważ to gość niebywały.

AtmAsfera, to niecodzienne zjawisko na folkowej scenie ukraińskiej, a od kilku lat już i na europejskiej. I mimo, że mają za sobą występy przed kilkudziesięciotysięczną publicznością, to nie gardzą też koncertami takimi jaki odbędzie się w Loch Ness na Warszawskiej 15. Pewnie wychodzą, jak ja z założenia, że nie liczy się ilość, ale jakość publiczności. I tak trzymać panie i panowie.

Jeśli jeszcze ktoś z Was nie słyszał, a chciałby wiedzieć, czy warto ich usłyszeć na żywo, to zapraszam do małej próbki (to naprawdę mała, wręcz znikoma próbka) tego co potrafią wskrzesić na żywo.

Na koniec dodam, że wizyta w sobotę 30 stycznia na Przeglądzie nie poruszy zupełnie waszych portfeli, ponieważ WSTĘP na całą imprezę jest całkowicie WOLNY.

Dziewczyna z Urzędu Skarbowego.

2010-01-13T05:39:00.000-08:00

Można psioczyć i narzekać na przestępczość zorganizwowaną (Urząd Skarbowy), jak i na tą niezorganizowaną (ZUS), jak mi się nieco zdarza. Można zrobić to jednak w nieco inny, żartobliwy sposób, bo po co od razu wyzwalać negatywne emocje, jeśli można się uśmiechnąć. Szczególnie dotyczy to rzeczy na które i tak nie mamy wpływu.

W związku z powyższym kolejna piosenka, którą żałuję, że to nie ja napisałem. "...w czerwonych pieczątkach serce się odbiło...", ech...

Dwa weekendy.

2010-01-12T05:07:00.000-08:00

Pierwsze dwa weekendy minęły pod znakiem muzyki, radosnych ludzi i poczucia dobrze spędzonego czasu. Czyżby cały rok tak się zapowiadał? Dobrze by było, bo czemu nie. Mimo, że pogoda nie do końca taka jak można by sobie wymarzyć, to jednak nie ma znaczenia. Już w czasach harcerskich, czyli bardzo dawno zauważyłem, że dobrze spędzony czas nie zależy od warunków atmosferycznych lub miejsca. W jakimś stopniu może, ale niewielkim. Ważniejsi są ludzie z którymi obcujemy.

W Kwiatonowicach było rodzinnie, ciepło, kolędowo. Mocno muzycznie i trochę narciarsko. Ale to też takie tylko otoczki, bo nastrój ludzi był czynnikiem podstawowym. W grupie kolędniczej, jak łatwo można zauważyć, byłem jednym z trzech króli. Aż dziw, że stara sukienka Magdy dziergana na drutach rozciągnęła się do moich rozmiarów, a nawet mogłem ją ubrać na kurtkę.
Data na zdjęciu nie adekwatna, to tylko błąd aparatu.

W Dolinie Chochołowskiej mimo deszczu i szarej mgły zagraliśmy głośny koncert dla przemiłej publiczności. I znowu pogoda nie miała tutaj nic do gadania jeśli chodzi o ludzkie radości. Na szczęście. Gdy spotkają się ludzie, którzy współbrzmią emocjonalnie, to cały świat im sprzyja. Tak też było w Schronisku na Polanie Chochołowskiej.

Wolontariusze z jednej z wadowickich szkół średnich kwestowali w ramach Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Alpiniści i ski-turyści odreagowywali wodę i deszcz zamiast śniegu w górach. My robiliśmy swoje, czyli z gitarami na szyjach i przed mikrofonami. Były piosenki, muzyka, brawa, tańce, licytacje. Wiele, wiele się działo.

Na tyle się działo, że za rok też chcemy tam pojechać. Bo warto.

Sprawy pozostawione same sobie...

2010-01-06T06:43:00.000-08:00

... dążą do rozkładu. Działają przeciw nam. Niszczą wszystko co sobie wcześniej poukładaliśmy, choć myślimy, że tak już będzie zawsze poukładane. Być może jest to podobne do którejś z zasad termodynamiki, albo może jakiejś innej (nie pamiętam, bo termodynamika była w piątek na ostatnich dwóch lekcjach, więc my byliśmy z kolegami wtedy już w pociągu w kierunku na weekend w górach). Jakby nie było sprawy bardziej złożone bez kontroli z zewnątrz zawsze będą się rozprężać, niszczeć i rozkładać na mniejsze.

I nie dotyczy to jedynie namacalnych rzeczy, które jest w stanie objąć fizyka. Nasze sprawy również temu prawu się poddają, jak piłeczki wyrzucone na podłogę z wielkiego kosza. Gdy się to dzieje zwykle próbujemy je pozbierać machając, rękami tu i tam w popłochu. Rozdygotani i zmartwieni po jakimś czasie rezygnujemy. Siadamy, aby zebrać się do kupy lub nie.

Na szczęście jest jeszcze On, któremu możemy wszystkie (sic!) swoje sprawy oddać pod kontrolę. I na pewno jest to lepsza kontrola niż nasza. Warto zadbać o Jego sprawy w swoim życiu, choćby dlatego, że wtedy On zadba o moje sprawy. Przecież obiecał, a nigdy nie kłamie.

Nie da rady? Zapomni? Nie. Od milionów lat dba, aby każda z tysięcy planet biegała po swoim torze, aby żadna gwiazda nie zderzała się z inną gwiazdą. To dla Niego wysiłek? Nie! Po prostu On tak chce i tak jest.

Czy w związku z tym nie lepiej jest oddać swój mały kosmos Temu, kto wszystkie kosmosy trzyma od zawsze w wielkim porządku i spokoju. Lepiej... ale... to może później, bo teraz nie mam czasu, bo tyle spraw mi się rozchodzi, a tyle nowych jeszcze przychodzi. I kłopoty. I zima i to i tamto. Wszystkie te piłki rozbiegane we wszystkie strony. Muszę pozbierać. Sam.

No to zbieraj... ;)

Relacja z Jesiennej Edycji OSPY na Bereśniku.

2010-01-05T07:44:00.000-08:00

Tak na nowy (k)rok i zachętę, aby być w tym roku na OSPIE. Relacja napisana przez Łukasza Jędrysa. Zanim wpadnie w inne serwisy informacyjne, niech ja będę pierwszy.
W tekst wmieszałem zdjęcia autorstwa Łukasza Polusa, który jeszcze o tym nie wie ;).
Łukasz P. jest też naszym akustykiem/nagłośnieniowcem od kilku edycji tego mini festiwalu.
Na drugim zdjęciu, oprócz organizatorów, gospodarz schroniska Remik Duda-Chrzanowski (w środku).

Oaza autorskiego spokoju

Jesienna OSPA 5-6 XII 2009 - relacja

Muszę przyznać, iż bardzo się ciszę, że są pewni ludzie, dla których muzyka to coś więcej niż powszechne "umyck umcyk" i "kocham cię bejbe". Cieszę, że są pewni ludzie, którzy bywają w górach z gitarą na ramieniu, pokonując kilometry
kolejnych szlaków. Cieszę się w końcu, że niektórzy spośród takich ludzi mają do tego zdolności organizatorskie i potrafią się zebrać. Nie po to, by się napić czy przejść się wspólnie w góry, ale po to by inni zobaczyli jak można stworzyć w gwarnym schronisku klimat, przy którym milkną nawet najbardziej rozgadani zawadiacy.
Ja spotkałem takich ludzi, ba, miałem przyjemność zagrać z nimi na jednym koncercie.
Koncercie, którego długo nie zapomnę. Była to jesienna OSPA zorganizowana w słynnej "Bacówce pod Bereśnikiem". Otwarta Scena Piosenki Autorskiej.
Już sam pomysł organizowania czegoś takiego spotkał się z mojej strony z szacunkiem, tym bardziej, że jako początkujący śpiewający autor staram się grywać tu i ówdzie, a wszystkie tego typu inicjatywy (amatorskie granie w którym stawiamy na klimat, a nie na konkursowe walki o nagrody) wręcz ubóstwiam. Ale sam pomysł to nie wszystko, więc jadąc na OSPĘ zastanawiałem się, czy organizatorzy podołają. Wcześniej nie słyszałem o koncertach w niewielkich schroniskach na szczytach, pod szczytami, na łonie natury, co musze przyznać w pierwszej chwili nastawiło mnie sceptycznie. Co prawda zaprosił mnie tam Włodzimierz Mazoń, którego miałem przyjemność poznać na wrocławskim przeglądzie Musica Poetica, więc znając jego muzykę zdawałem sobie sprawę, że poetyckiego klimatu na pewno nie zabraknie, ale przynajmniej po innych uczestnikach spodziewałem się "turystycznych piosenek, na dobre i na złe". Myliłem się. Już samo miejsce wprawiało w zdumienie. Niewielka bacóweczka pod samym szczytem góry, z zapleczem sanitarnym, kuchnią i kilkoma pokojami, a z niej widok na miasto(Szczawnicę), rzekę (Dunajec), Pieniny, Jarmutę, Durbaszkę, Tatry... Chyba już zawsze będę tam wracał, jeśli tylko organizatorzy nie zawiodą. A nie zawiodą.

Włodek Mazoń i Adam Suder to dwie osoby, którym zawdzięczamy OSPĘ. Nie tylko jesienną, ale także inne, zimową w Krakowie, letnią w schronisku na Rycerzowej, albo wiosenną w schronisku na Kudłaczach. Co sami panowie powiedzieli otwierając imprezę, koncert na Bereśniku był już siódmą OSPĄ z kolei, świadczy to o tym, że piosenka autorska spotyka się z jakimś zainteresowaniem (co dobrze wróży, bo zwykle traktowana jest w naszym kraju nieco po macoszemu). Tu warto zaznaczyć, by nie mylić tego rodzaju muzyki z nurtem poezji śpiewanej. Tutaj sam autor ma śpiewać, sam ma przedstawić swoje teksty. W piosence autorskiej nie ma miejsca na czterdziestą dziewiątą wersję "Wędrówką życie jest człowieka" Stachury, czy wierszy-piosenek
Różewicza. Z jednej strony to wielki pozytyw, bo młodzi autorzy w końcu mogą się śmiało zaprezentować, z drugiej strony jeszcze bardziej zawęża to nurt "Krainy Łagodności", który do zbyt rozległych nie należy. Na szczęście Włodzimierz i Adam dobierając artystów zadbali o to, by publiczność nie była zmuszana do słuchania kolejnego smutnego pana z gitarą dzięki temu zaserwowali tak zróżnicowane menu, że każdy mógł znaleźć coś dla siebie.

Jako pierwszy wystąpił Maciej Czernecki, autor z Krakowa i pasjonat gitary. Publika (jak to zwykle bywa na koncertach, na których publiczność jest w dużej mierze przypadkowa) w pierwszej chwili zupełnie zignorowała osobę Maćka, dlatego zrezygnował z jakichkolwiek zapowiedzi. Po prostu zaczął grać. A publika posłusznie zamilkła i zaczęła słuchać. Już od pierwszych chwil widziałem, że Maciek ma duszę rockmana, ogromne zdolności instrumentalne i przyjemny dla ucha wokal z nietypową manierą. Dochodziły do tego dobre teksty, niektóre głębsze, inne wywołujące uśmiech na twarzy ( piosenki o pożegnaniu z gitarą i o pani z urzędu skarbowego, były bardzo inteligentne, zwłaszcza ta druga, celnie wytykająca przywary tej instytucji i stosunek doń przeciętnego zjadacza chleba). Wielu pozostało zawiedzionych brakiem bisa, bo jedno mogę powiedzieć - fanów Macieja Czerneckiego na pewno po tym koncercie przybyło. Kiedy schodził ze sceny nie spodziewałem się już turystycznych...".
Niczego się już nie spodziewałem. Po prostu chłonąłem.

Drugi zagrałem ja. Cóż, nie jestem specem w pisaniu o sobie, mogę powiedzieć jedynie, że koncert uważam za udany wobec własnych. Jakiś chłopak zaprosił dziewczynę do tańca (nie wiem czy tu działał alkohol czy po prostu gram disco-dance:)) Przyjęty zostałem przez publiczność również ciepło. Żyć nie umierać po prostu. Miałem też przyjemność zagrać bisa, w którym złamałem niestety prawo OSPY przedstawiając nie swój utwór (tak to jest jak autorskich ma się jedynie kilka). Po występie spotkała mnie miła rzecz, która uświadomiła mi, że ludzie jednak słuchali. Po prostu kilka osób podeszło popytać o jakieś nagrania, youtube i inne tego typu wynalazki...

Po mnie wszedł na scenę Włodek Mazoń z małżonką Renatą. Włodka granie już znałem, więc wiedziałem, czego można się po nich spodziewać. Mimo to zostałem zaskoczony niesamowitym lirycznym klimatem jaki podał nam ten duet. Głęboki, chrypiący głos Włodka i lekkie chórki Renaty to coś co chodziło mi po głowie jeszcze długo po zakończeniu OSPY.
Warstwa tekstowa to jak sam Włodek powiedział "proste śpiewanie o miłości", jednakże mimo tej pięknej prostoty czujemy tutaj głębię. "Chwila", która spotkała się ze sporym uznaniem publiczności mogłaby się znaleźć spokojnie w pierwszej trójce bereśnikowej The Best of, gdyby takowa niegdyś się ukazała czego z całej siły Włodkowi życzę. Wrażenie było fenomenalne. Jedyne co mnie zabolało, to to, że publiczność w dalszych rzędach pobudzona występem Maćka (energicznie) i moim (też energicznie) jakby się wyłączyła. Na szczęście tylko na początku.

Koncert zamknął Adam Suder z towarzyszącym mu Wiktorem Kuną, czyli zespół ADSU. Cóż, tu muszę się przyznać bez bicia, że na czas pierwszej piosenki wyszedłem na papierosa (w życiu bym nie pomyślał, że tak szybko można zacząć grać, wielki szacun dla ADSU!) i nie widziałem reakcji ludzi na pierwsze dźwięki ich muzyki. Wróciłem jednak w czasie ogromnego aplauzu i już wiedziałem, że będzie co najmniej dobrze. Było nawet lepiej. ADSU charakteryzował się pięknymi, zaskakującymi melodiami, tekstami balansującymi od lirycznych rozważań, poprzez życiowe "spostrzeżenia, aż do drapieżnych ostrzeżeń i apeli by się rozejrzeć i ogarnąć (na przykład w "Supermarkecie", który też widzę na The Best OF:P), a wszystko to okraszone niesamowitym pianinem Wiktora i gitarą Adama. Momentem kulminacyjnym całego wieczoru był "Bereśnik", piosenka traktująca o miejscu w którym graliśmy, wzruszająca i piękna, nie zdziwiłbym się, gdyby się okazało, że co wrażliwsze niewiasty uroniły łzy. A potem jeden krótki bis i koniec OSPY... chyba, że after party też się zalicza:P

To co stało się pod Bereśnikiem w nocy z 5-6 grudnia, zapadło mi w pamięć i zostanie tam długo. Bacówka, osoby, które tam spotkałem i piękna muzyka sprawiły, że gdy następnego dnia trzeba było wrócić do szarej codzienności zmarkotniałem. Czułem się jakbym wyjeżdżał ze słynnej oazy spokoju, której każdy szuka, a niewielu znajduje.
Dla ludzi, którzy kochają góry samo to miejsce jest niesamowite, a gdy ktoś do tego poszukuje przeżyć nieco głębszych niż wizyta w kinie na kolejnej części "Transformers", to powinien OSPĘ odwiedzić. I jesienną, i zimową, i każdą jaka będzie.

Łukasz Jędrys

Leszczynowa Dolina.

2009-12-29T06:40:00.000-08:00

A na długi (kończący stary i zaczynający nowy rok) weekend wyjeżdżamy na przyrodę. Z daleka od sylwestrowych huków i hałasów, pijanych gęb, głośniej muzyki i całego tego zamieszania związanego z tym wydarzeniem.

Czasem dla spokoju trzeba uciec z domu. Dziwne to, ale niestety na nasze czasy prawdziwe. Ludzie często uciekają z własnego domu, gdy już nie ma w nim schronienia, np. w czasie wojny. My wprawdzie nie uciekamy przed wojną, ale w poszukiwaniu chwili spokoju w czasie sporego miejskiego rozgardiaszu.

Wprawdzie miejsc spokojnych na szczęście jeszcze jest sporo, ale gdybyście mieli okazję i ochotę, to zaglądnijcie do Leszczynowej Doliny. Przyjmą was tam z serdecznością i ciepłem. Ugoszczą obfitym i zdrowym jedzeniem. Tam właśnie zawitamy na spotkaniu lat.

A w nowym roku spokojnych nowości i inspiracji dla wielkich dokonań i tych malutkich, ale też korzystnych. Tak Wam życzę. Kimkolwiek jesteście.

Jak napisać piosenkę... i dla kogo?

2009-12-29T06:14:00.000-08:00

O tak, warto też i nad tym się zastanowić. No bo można sobie pisać i dla siebie, jak kto lubi, co jest również wielką przyjemnością. Ale można połączyć przyjemne z pożytecznym i tą swoją przyjemność przekazać i innym. Wtedy staranność jakby większa i zaangażowanie, bo mogą cokolwiek o tym co robimy potem mówić. I dobrze i bardzo dobrze. I zanim się komuś piosenkę pokaże, to warto przyjrzeć się jej z boku.

Na przykład można sobie ją nagrać na jakiś nagrywacz, których w naszych czasach bez liku. Wtedy to spojrzenie jakby już z zewnątrz. A gdy już jakość tego nagrania jest w miarę znośna, to wtedy można zagrać, zaśpiewać komuś bliskiemu i zapytać co sądzi. I nie musi to być jakiś ekspert. Chodzi o pierwsze wrażenie. Można zapytać o zrozumiałość przekazu i o to co dotarło. Nieraz, różne rzeczy wychodzą ciekawe. Ciekawych rzeczy można się dowiedzieć o swoich piosenkach od innych. I to takich, których nie mieliśmy w zamiarze. ;)

Zamiast kolędy... mój sposób złożenia życzeń świątecznych.

2009-12-23T03:43:00.000-08:00

A tak ku zadumie w wolnym czasie, gdy jest go więcej i zanim telewizor włączysz ze świątecznymi "atrakcjami".

Spokoju i szczęścia - dla wszystkich.

Bo tutaj jest jak jest.

2009-12-22T05:32:00.000-08:00

Tak właściwie, to można byś się spiąć i zmieniać, zmieniać. Walczyć ze wszystkim dookoła. Włożyć w to całe swoje siły, czas i emocje. Można też nie robić nic, ale wkurzać się na zaistniałą sytuację. Kląć, krytykować i złościć się psując sobie krew i innym. Tak wiele można robić próbując zmienić świat, chociażby właśnie tak.

Jaki tego efekt? Pewnie wiecie, bo już tego doświadczyliście nie raz. Żaden, albo co najwyżej lekkie zmiany w odległości jednego metra wokół siebie przez 23 sekundy ;). Śmieszne to patrząc na wysiłek włożony w całe przedsięwzięcie.

Nie chcę tu specjalnie tych moich wywodów dzisiejszych umieszczać w jakieś konkretnej sytuacji, czy miejscu. Nie przypisuję do żadnego wydarzenia, bo każdy sam sobie do siebie odniesie. Czy to będzie smród na klatce schodowej, czy zaprzepaszczenie jakiejś osobistej szansy, albo ciągle postępujący socjalizm w naszym kraju. Cokolwiek. Nie warto się jednak do tego przyklejać.

Czemu? Odpowiedź na to pytanie zawarta jest dość dosadnie w poniższej piosence, którą zamieszczam, też dla siebie, bo gra na niej jeden z najlepszych polskich gitarzystów.

Wcale nie mówię, aby usiąść i już nic nie robić. Wręcz przeciwnie, bo uświadomienie sobie faktu, że "tutaj jest jak jest", jest doskonałym startem do tego, aby zacząć robić to, co jesteśmy w stanie zmienić. A co możemy?

"Zmień siebie, a zmieni się wszystko" - przeczytałem dawno, dawno temu w jednej z książek i w chwilach zwątpienia we wszystko na około, to zdanie daje mi kopniak do działania. Do działania, które niesie ze sobą realny i namacalny efekt.

Znalezione w sieci.

2009-12-18T06:37:00.000-08:00

Tak wspominając magiczny wieczór ostatniego ospowego Bereśnika poszukiwałem nieco tamtych chwil w sieci i skojarzyłem, że coś ostatnio o zdrowiu częściej napominam. I nie tylko poprzedni post jest jakby tego dowodem, ale i też nagranie z Bereśnika znalezione w sieci:

No to jak już nam tak wspomnieniowo idzie, to jeszcze tytułowy Bereśnik:

Jak ktoś będzie chciał drążyć dalej, to już niech sobie sam znajdzie.

Mamona i zysk...

2009-12-17T02:37:00.000-08:00

Jakby lekko fanatycznie zrobiony, ale w telewizji takich informacji nie znajdziesz. I nie dziwne, bo takim programem TV (która też jedynie nastawiona jest na zbieranie pieniędzy, a nie, jak próbuje wszystkich przekonać, na "obiektywne przekazywanie faktów" :)) straciła by masę pieniędzy. Szczególnie od tych, którzy zwykle na końcu swojej reklamy zalecają skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą ;).

A swoją drogą ciekawe jak długo jeszcze internet będzie nie kontrolowany... Myślę, że spece od kontrolowania, już o tym myślą. Taki to świat.

OSPA i OSPA...

2009-11-27T04:01:00.000-08:00

Pogoda za oknem urocza, aż by się chciało już w tym tygodniu na Bereśnik podreptać. Niestety jeszcze siedem dni nas dzieli od piątego grudnia. Doczekamy. Dośpiewamy...

Tymczasem dostałem inny plakat od gospodarzy z Bereśnika, który zamieszczam poniżej. Taki jesienny. Jak jesienna OSPA... na Bereśniku.

I jeszcze jedna niespodzianka. Oglądając stronę Schroniska można posłuchać naszej piosenki. Dopiero wczoraj to zauważyłem. Miłe to i budujące ;).

Spóźniona, ale jest. Jesienna OSPA na Bereśniku.

2009-11-25T12:39:00.000-08:00

Może ktoś czekał na tą informację. Dziś na szybko i dość sucho. Zapraszam na Jesienną Edycję OSPY, która odbędzie się tym razem w Schronisku na Bereśniku. Startujemy o 20:00.

Jesień idzie - nie ma rady na to...

2009-10-27T07:56:00.000-07:00

I chociaż już we wrześniu mógłbym to napisać, to jednak dopiero dzisiaj rano jadąc rowerem aleją i rozdmuchiwując kołami opadnięte liście zauważyłem ich obfitość. A na potwierdzenie jesieni zdjęcie. Te małe kropeczki, to ptaki w kluczu ;). A jak ich nie widać, to znaczy, że aparat słaby i odległość wielka. Zresztą domyślcie się i uwierzcie na słowo: tam są ptaki.

Dla tych co może czekają na OSPĘ jesienną mam informację. Już się pojawiły pierwsze oznaki, że będzie. Dopóki jednak nic nie ukonkretyzuje się, to będę niemy. Dam znać, gdy to się zmieni.

O jesieni i jej mocy informacyjnej o przemijaniu... wystarczy. Na pocieszenie rzut oka do mojej aktualnej "stajni". Niewątpliwie jesienno-zimowe wieczory będą poświęcone wytrwałemu "rzeźbieniu" tychże przedmiotów ;). Dziwne to, ale naukę, która powinna znaczyć wiek pacholęco-młodzieńczy przeniosłem na lata wieku średniego. Bo niby dlaczego nie teraz miałbym się "wgryzać" w gryf. Teraz przynajmniej wiem po co to robię i do czego mi się to przyda.

Kiedy już będę dobrym człowiekiem

2009-10-05T06:51:00.000-07:00

To tak po popołudniu spędzonym z ostatnim prawdziwym wielbicielem Chłopców z Placu Broni. Jakoś nie mogłem się oprzeć...

Mucha Nie Siada.

2009-09-25T01:08:00.000-07:00

Film stary i pewnie nie raz oglądany, ale nie mogłem się oprzeć, by go tu nie umieścić. Poza swoim specyficznym dowcipem przekazuje bardzo ciężką prawdę ;).
No bo, czy wam to czegoś nie przypomina?

Jak napisać piosenkę - talent.

2009-09-22T04:19:00.000-07:00

No dobra, poddałem się, bo o talencie pisać nie chciałem. Zwykle unikam tego tematu, bo brak talentu, to podstawowa wymówka do tego, aby czegoś nie robić. "Chciałbym, ale nie umiem" i temat załatwiony tym krótkim zdaniem. Bzdura, bzdet, głupota. A niby skąd będziesz umieć jak nie z tego, że się za to zabierzesz?

Nie mówię, że ten mityczny talent, to rzecz niepotrzebna. Wiadomo, jak to jest, to wystartować łatwiej, ale nie musi być go nie wiadomo ile. Tak właściwie, to odnosi się to do wszystkiego. Nie tylko do tematu obranego przeze mnie.

Mam kolegę, który przed laty zapragnął być sportowcem i to nie byle jakiej profesji, bo jednej ze sztuk walki. Gdy się pojawił w sekcji jako kilku letni chłopiec, to trenerzy bali się o jego zdrowie i mówili, że nic z niego nie będzie. Traktowano go bardzo ulgowo i jakby na marginesie. Nie chcąc robić mu przykrości czekano, aż sobie pójdzie po kilku tygodniach. Słabowity, chorowity blondynek o nieskoordynowanych ruchach. Beztalencie. Miał natomiast jedną bardzo ważną cechę, która zamieniła owe beztalencie w mistrza, a po wielu latach w olimpijczyka. Mowa tu o pracowitości, regularności i samozaparciu w dążeniu do celu.

Ile to ludzi zaczynało kurs, szkołę, naukę i kończyło za chwilę dlatego bo... "ja nie umiem!". A co miałbyś człowieku w tej szkole robić jeślibyś umiał? Ci co umieją są nauczycielami. Lenistwo i ułuda, że samo zapisanie się gdzieś wystarczy, by posiąść jakieś umiejętności są przyczyną twojej klęski. Niestety coraz częściej można zauważyć te tendencje u młodych ludzi. Może dlatego tak wielkie ich zainteresowanie telewizją i komputerem. Przy tych sprzętach nie wiele trzeba robić ;).

Podsumowując: talent - to tylko znikomy procent, reszta to tylko praca. Dla jednych wielka, dla drugich ledwo kiwnięcie palcem.
Ale jakby nie było, lepiej nie wyważać otwartych drzwi. Trzeba też popatrzeć na to z rozsądkiem. Przecież nie każdy musi być piosenkopisarzem. Ale tu już mowa o tym, czy tego chcę, czy nie. I jak mocno chcę. I tak niechcąco zawiązał mi się nowy wątek w tym temacie :).

Czerwony Tulipan - grupa festynowa?

2009-09-20T12:00:00.000-07:00

Festynów unikam jak ognia. Albo nie, ogień lubię, więc może unikam jak... wdeptywania w psią kupę na przykład. I dziś też chciałem uniknąć podobnego zgiełku gdzie karuzele, kramy, rozkrzyczane dzieci, oszołomieni rodzice i bełkoty ze sceny. Nie sposób jednak było znaleźć w całym parku i poza nim, cichego miejsca. Wioskowa rozrywka festynowa, przepraszam "osiedlowa" wdzierała się natrętnie w każde ucho.

Muzyka zawsze mnie przyciągała. Szczególnie ta na żywo. A gdy plakat oznajmił o koncercie Czerwonego Tulipana, to doznałem dziwnego zassania, choć jakby fanem powyższego nie jestem. Ciekawość? Cokolwiek by to nie było, to chęć zobaczenia takiego zespołu, na takiej imprezie była niecodziennym doznaniem.

Czyżby jakiś kryzys (na przykład ten wciskany przez medialną propagandę) dosięgnął muzyków? Nie wiem. Dość, że Stefan Brzozowski z ekipą zawitali na festynowej scenie. I choć piosenki melodyjne, nieco żartobliwe, to jednak nie dla gawiedzi zainteresowanej kiełbasą z grila i karabinami na kulki.

Niby z czegoś trzeba żyć i jak się nie ma co się lubi, to się lubi co się ma, a jednak zaraz po tym stwierdzeniu nasuwa się zdanie, które przez stulecia stało się już przysłowiem: "Nie rzucaj pereł między świnie". I choć oryginalnie dotyczy ono zupełnie różnych kwestii, to jednak do sytuacji dnia dzisiejszego też mi jakoś spasowało.

Szkoła socjalistyczną indoktrynacją.

2009-09-17T05:53:00.000-07:00

Taki napis znalazłem w opisie pewnego piętnastolatka, który jest synem mojego kolegi. Ot, piętnaście wiosen, a jaka świadomość! Szkoda, że 95% dorosłych ludzi naszego kraju myśli, że teraz żyjemy w kapitalizmie :D.

I choć od '89 wiele się zmieniło, to ciągle możemy jedynie głosować (nie mylić z wybieraniem) na socjalistów różniących się między sobą tylko tym, że są wierzący-praktykujący lub mniej wierzący, albo w ogóle są spadkobiercami tych sprzed '89. Jeden worek, wszystko socjalisty jedne.

Starczy, bo polityką zajmuję się tylko raz na dziesięć lat ;). Niemniej jednak napis chłopaka mnie rozbawił. Ciekawe ilu jego kolegom da do myślenia. Pewnie żadnemu, bo socjalistyczna lawa z telewizorów, kin i gazet do granic wypełniła ich myślenie.

Dzięki temu postowi przypomniała mi się jedna piosenka z młodszych lat (kiedy Kultu słuchałem do bólu), która i na mnie miała wpływ. Może i komuś teraz otworzy oczy i pod jej wpływem wywali z domu telewizor :P. Uwaga na przechodniów na dole :).

Jak napisać piosenkę - otoczenie.

2009-09-16T00:45:00.001-07:00

Dziś o nastroju, który nas otacza i który wpływa do środka (do umysłu), a co za tym idzie ma wpływ na pisaną piosenkę (wiersz). Zdecydowałem się o tym napisać, bo często ktoś mnie namawia: "napisz piosenkę", albo "napisz o tym piosenkę" itp. I nie byłoby w tym nic dziwnego, ani nieprawidłowego, gdyby nie to, że coś innego w danym momencie mnie otacza. Mowa tu o zdarzeniach, które sprawiają, że świat wokół nas wiruje, a piosenka ma być balladowa o miłości lub o spokojnym, pełnym porządku życiu na wsi ;) lub tym podobnych sprawach.

Pewnie, że można napisać tekst i przy wylewce z pieca martenowskiego w Hucie im. Lenina (przepraszam - Sendzimira, albo innego Mittala, ciągle nie mogę się przyzwyczaić do tych wszystkich nowych nazw ;)), ale w jakim nastroju ona będzie? Nawet, gdy chce się napisać coś ostrego, to i tak lepiej jest się znaleźć w miejscu spokojnym i cichym. I jeszcze do tego najlepiej pobyć tam kilka dni, aby cały zgiełk miasta opadł i wsiąknął głęboko w ziemię.

Analizując biografie wielkich twórców, łatwo można zauważyć, że zwykle zamieszkiwali miejsca z dala od wielkich skupisk ludzkich. Tam, gdzie cisza, tam gdzie zieleń i natura. Czemu? Bo w takich miejscach spływają na nich olśnienia, które mogą potem przenieść w nuty, w słowa i na płótna malarskie, a w naszych czasach jeszcze w wiele innych elektronicznych nośników obrazujących sztukę.

Zachęcam do spędzania jak najwięcej czasu "na przyrodzie". To tam, można zauważyć wszystko to, co umyka w ciągu codziennego zabiegania. Już samo wyjście do parku w mieście wiele daje. Chociażby chwilowe, inne spojrzenie na "ważność" pracy, pieniędzy i pośpiechu.

Są ludzie (wiem o tym z pełnym przekonaniem), którzy przez całe życie nigdy nie położyli się na trawie z rękami pod głową dając ciału pełne odprężenie. Albo, namówieni przez przyjaciół na wieczorny spacer, patrzą na zachodzące słońce i widzą tylko świecący krążek spadający w dół myśląc: "co ja tu robię do cholery?". Niby każdy robi, to co lubi, ale czy to prawda? Czy takie życie to nie piekło? Jakie piosenki powstają pod wpływem strachu, pośpiechu, niepokoju, nerwów i wiecznego oczekiwania na lepsze?!

Gitarą i Grulem - ostatni podmuch lata.

2009-09-14T03:30:00.000-07:00

I nawet jeszcze nie zdążyłem napisać relacji z minionej III OSPY na Rycerzowej, a już po raz drugi tego lata pojawiłem się tamże. Tak, lata, bo mimo września, to jeszcze lato czuć w górach. Słońca wprawdzie niewiele widać, ale jego ciepło jest odczuwalne, a i zieloność dość obfita, aby o jesieni jeszcze nie myśleć.

W miniony weekend gitary i grula (ziemniaka), było pod dostatkiem. Nie myślę, aby ktoś wyjechał niedosycony przez te dwa obiekty zawarte w tytule imprezy. Grula o północy wpadło dwa worki w ogień, a gitarowe muzykowanie trwało i trwało, praktycznie od rana do... rana i jeszcze i jeszcze.

Jest w tym śpiewaniu i muzykowaniu wspólnym jakaś tęsknota za czymś, za kimś. Obracająca w niwecz setki kilometrów przejechanych w niezbyt komfortowych warunkach, a potem dająca siłę nogom i ramionom, aby przejść kilka godzin z ciężkimi plecakami i instrumentami. Nie myślę, aby znalazł się ktoś z ponad setki uczestników Gitary i Grula, kto mógłby powiedzieć, że ten wysiłek poszedł na marne. Na szczęście (sic!) ten wysiłek eliminuje ludzi, którzy tam właśnie nie powinni się znaleźć. Dla nich całe zamieszanie z tym związane jest nie zrozumiałe. I niech tak pozostanie.

A na koniec jeszcze zdanie, które przed chwilą wpadło mi przed oczy, a jako, że nie chciałbym go zapomnieć, to zamieszczam tutaj: "Wędrówka- jakakolwiek, to poszukiwanie, gdy tak naprawdę nie wiemy czego szukać." Nie mogłem koło niego przejść obojętnie. Co bardziej wnikliwi znajdą jego powiązanie z tym co napisałem powyżej.

Przy następnej okazji może uda mi się wylać trochę wspominek z ostatnich wakacji, które o dziwo różniły się nieco od poprzedniczek.

Nowe brzmienie.

2009-09-02T06:52:00.000-07:00

Można by pisać wiele na temat brzmienia, ale i tak przeczytać o tym, to nie to samo co usłyszeć. Więc wiele tutaj nie napiszę w tym temacie. Może tyle tylko, że ja przesiadam się na gitarę elektryczną i lampowy piecyk (dla niewtajemniczonych: gitarowy piecyk lampowy, to nie jest urządzenie do grzania ;), no chyba, że ktoś mówi o "ciepłych brzmieniach", bo takie też potrafią ogrzać, a nawet "przygrzać" na takim piecyku też się da, ale to zupełnie inna historia).

Piano Wiktora też zmieni barwę, a nawet już od kilku koncertów co bardziej spostrzegawczy słuchowo zauważyli, się to wydarza. Co dalej, to czas pokaże.

Na pewno na potrzeby akustycznych koncertów będziemy wracać do starych wersji, bo jednak przyzwyczajenie stałego słuchacza, to też ważny dla nas element. Ale nie będzie jednak to nasza podstawa jak dotychczas.

To takie nasze powakacyjne postanowienie, które ukształtowało się 31 sierpnia w tęsknocie za przymierającym słońcem.

OSPA na Kudłaczach.

2009-07-15T07:46:00.000-07:00

A bo tak ciągle tylko ta Rycerzowa i Rycerzowa, a przecież na Kudłaczach też niedawno byliśmy i też było przednio. OSPOWO i muzycznie. A audycja w radiowej Trójce dotyczyła również i OSPY na Kudłaczach.
Poniżej scena finałowa Wiosennej OSPY na Kudłaczach.

Siedzą od lewej: Renata Jaśkowska z Weroniką, Radek Partyka, Mariusz "Kudłaty" Poświątny, Robert Marcinkowski, Basia Pieczara (Adsu), Wiktor Kuna (Adsu), Maciek Czernecki. Nad nimi autorzy OSPY: Adam Suder i Włodzimierz Mazoń.

III OSPA na Rycerzowej - już po. Pisanie/słuchanie piosenek jak trądzik.

2009-07-09T03:57:00.000-07:00

Nie wiem, czy zaraziliśmy kogoś do pisania piosenek, choć jednym z naszych zamiarów na OSPIE jest właśnie to. Jeśli za rok, ktoś do nas zawita i powie, że byliśmy dla niego inspiracją, to ucieszy mnie wielce.

Tym razem, żadna burza nie zniszczyła nam nocnego nastroju i wszystko odbyło się do końca.

Ja ze swojej strony cieszę się, że w koncercie pomógł nam Maciek Czernecki, którego namawiam do wspólnego grania już prawie trzy lata. Ciągle zasila nas tylko z doskoku, ale pewnie ma ku temu jakieś powody. Może kiedyś się uda.

Chciałem jeszcze poruszyć temat pisania piosenek nawiązując do tego trądziku w tytule, ale po chwili zastanowienia pomyślałem, że porównanie może nie jest do końca trafne. Chociaż... jak już zacząłem...

A bo trądzik pojawia się w wieku lat kilkunastu, więc w czasie, gdy ludziom otwiera się myślenie na sprawy nieco cięższe, ważne. I niektórym to zostaje na dłużej (jak trądzik), ale większości spętanym w pogoni za nowymi doznaniami takie myślenie zostaje zabrane. Nawet na tyle, że nie zostaje nic. No może jakieś nieznaczne blizny (jak w przypadku trądziku).

Są jednak osoby, którym zamiast blizny się zasklepiać, to pojawiają się coraz to nowsze pomysły (w przypadku trądziku nowa wysypka). I nie mówię tu jedynie o artystach różnego kalibru i sposobu. Są ludzie, którym coś doskwiera, ale nie mają potrzeby tego uzewnętrznić. Wystarczy im doświadczyć tego w sztuce i pracy innych.

W naszych realiach jest to pisanie i słuchanie piosenek. I taką zarazę chcemy rozsiewać jeżdżąc z OSPĄ. Dołączcie do grona piosenkopisarzy OSPY, albo do naszej publiczności! Pokażcie, że świat jeszcze do końca nie stwardniał!

OSPA w Radiowej Trójce.

2009-06-30T02:34:00.000-07:00

Pod koniec maja dostaliśmy z Włodkiem Mazoniem telefon od Teresy Drozdy z propozycją krótkiego wywiadu dla Radiowej Trójki, do audycji "Gitarą i Piórem", którą Teresa współprowadzi z Januszem Deblessem. Szczególny to zaszczyt dla nas, bo audycja ta, jakoś w tych czasach obchodzi swoje 20-to lecie na antenie PR3.

Po długich walkach sprzętowo-technicznych udało mi się wreszcie ulepić nagranie z tego wydarzenia. Jakość... jak z lat siedemdziesiątych ubiegłego stulecia ;), ale warto było :). Posłuchajcie.

I chociaż OSPĘ prezentowaliśmy z Włodkiem już wcześniej kilka razy w Radio Vox FM i w Radio Alfa, to jednak niestety nie mieliśmy z tych stacji żadnego nagrania. Z Trójki, mimo wielu trudów i kombinacji jakoś się udało.

OSPA na Rycerzowej po raz trzeci.

2009-06-26T07:19:00.000-07:00

I mimo, że biegam po świecie tyle lat, to ciągle się dziwię upływowi czasu. Czy też to macie? :). Jeszcze nie tak dawno umawialiśmy się z Włodkiem i Cegłą na pierwszą OSPĘ w 2007 roku, a tu już trzeci raz wypada nam się spotkać.

Tym razem będzie to 4 lipca (sobota). Ktoś może zapyta o której ;)? Jak już siedzimy na polanie Rycerzowej, albo leżymy na trawie, to jakoś nie patrzymy na zegarki. Wystartujemy, gdy słońce zakończy swoją wędrówkę (4 lipca będzie to godzina 20:11 - to informacja dla tych, co jednak nie zostawią zegarków w domu).

4 lipca na Rycerzowej wystąpią na pewno: Maciek Czernecki (być może nie sam), Radek Partyka, Włodzimierz Mazoń z zespołem i Grupa ADSU. Zapowiedział się też pewien zespół z Katowic grający muzykę etniczną, ale nic więcej na ich temat jeszcze nie wiem.

Niestety już wiem, że na łóżkach w schronisku nie ma już miejsc. Dla nas jest to pocieszające, bo zapowiada się widownia ;). Jednakże pod dachem z gwiazd można rozbić namiotów ile tylko trawa przyjmie, więc nie zniechęcajcie się :). A podłoga w bacówce też przyjmie wędrowców bez dachu.

Tym razem już na stałe domena OSPY się ostanie: www.ospa.art.pl. Tam szukajcie od dzisiaj naszego festiwalu. Wprawdzie na stronie jeszcze niewiele, ale z czasem...

Zapraszamy: Włodek Mazoń, Darek "Cegła" Cegłowski i Madaredus

Koszulki zespołów.

2009-05-07T01:55:00.001-07:00

A bo mają je już inni, więc i nam się wymyśliło, aby mieć takie koszulki zespołowe. Dzięki kilku wspaniałym osobom mogliśmy zrealizować nasze zamiary. Na razie nosimy je my i nasi znajomi, ale gdyby ktoś chciał mieć taką koszulkę, to proszę o e-mail do mnie (adres można znaleźć w kontakcie do Grupy ADSU). Niebawem będzie można wprawdzie kupić je jeszcze w niektórych schroniskach górskich, ale kto wie, jak długo tam będą? Oczywiście, te t-shirty są też dostępne na każdym naszym koncercie. Wystarczy o nie zapytać.

Na razie są wszystkie rozmiary: S, M, L, XL i XXL, a cena jak za taki unikat ;) nie powala, bo to tylko 29zł plus 5zł za przesyłkę. Poniżej obrazek, aby nie kupować "kota w worku". Jeśli chodzi o jakość, to tylko mogę swoim słowem potwierdzić, że materiał jest dobry i nie niszczy się w praniu. Powinny służyć na długie lata. Kolor jeden - granatowy, grafika biała. Zapraszam.

O ojcu nieco.

2009-03-30T02:43:00.000-07:00

Nawet nie myślałem, że coś dzisiaj napiszę, jednakże film, który zobaczyłem poniżej zmobilizował mnie do pisania o kimś o kim już jakiś czas temu chciałem coś napisać, jednakże ciągle odkładałem. Bo zwykle rodziców odkłada się na ostatnie miejsce. Nie celowo, ale przez zaniedbanie. Może zapomnienie. Bo zawsze są gdzieś pod ręką. Do czasu.

Spokój, to główna cecha mojego taty. Czytanie książek - jedno z ulubionych zajęć. I takim go pamiętam, aczkolwiek miał kilka zadziwiających wyskoków, które być może i jego dziwiły.

Pewnego razu oglądając coś w telewizji leżał na łóżku i nagle w przypływie jakiegoś impulsu wstał i chwycił stojącą na telewizorze lalkę cepeliowską przedstawiającą krakowiaka. Są rzeczy do których można się tak przyzwyczaić, że nawet ich nie zauważamy, jakby ich tam nie było. Rzeczony krakowiak stał tam dobre kilkanaście lat, może nawet dwadzieścia. Ojciec trzymając go w ręce powiedział ni to do siebie, ni do innych: "Co to w ogóle jest?" z takim wyrzutem, a zarazem zdziwieniem, że ktoś mógłby sądzić, że zabawkę tą widział po raz pierwszy. Po chwili, nie czekając na żadną odpowiedź wyrzucił ją przez otwarty balkon, po czym położył się z powrotem na wersalce jakby nic się nie wydarzyło.

Ja bardzo często mam ochotę wyrzucić przez balkon cały telewizor, więc być może te laleczki stojące na nim, były jakby wentylem bezpieczeństwa dla mojego taty, chociaż nigdy więcej takiej akcji nie powtórzył.

Innym razem, podczas wakacyjnego pobytu na wsi odbywała się jakaś rodzinna impreza na której, jak to zwykle bywało dyskusje głównie polityczne, ale nie tylko, były bardzo donośne. Jako, że był to początek lat osiemdziesiątych miałem wtedy około 10 może 12 lat, więc ich treści nie specjalnie mnie obchodziły. Zajmowały mnie za to bardzo zabawy z kuzynostwem z którym bardzo lubiłem przebywać, szczególnie tam, na wsi.
I wtedy właśnie, podczas jednego z tych miłych wieczorów, gdy musieliśmy z dziećmi oddalić się nieco, bo dorośli przeszkadzali zbyt głośną rozmową (ba! oni krzyczeli!), ojciec podszedł i krzyknął do mnie: "Adam weź latarkę i chodź". Latarka była pod ręką, bo to była jedna z lepszych zabawek w tamtych czasach (z latarki można było zrobić laser, albo miecz świetlny, albo dawać znaki kolegom, albo jeszcze inne zabawy wymyślać o których dzisiaj nawet najlepsze gry komputerowe jeszcze nie śniły).

Poszliśmy z tatą na tył domu, tam gdzie stał drewniany wychodek. No wiecie, taki zamykany na haczyk w środku w deskach wycięty otwór itd. Tata mruknął: "świeć tu", po czym wziął widły, odrzucił tylną deskę i zaczął z stamtąd wyciągać wszystko to co wcześniej przez kilka tygodni pobytu na wakacjach zostawialiśmy codziennie i zanosić to na miejsce kompostownika. Była niedziela, więc przyszedł tam tak jak stał, czyli w białej koszuli i w krawacie.

Chciałbym oddać słowami ten zapach wydobywający się stamtąd, ale nie potrafię. To nie był smród proszę państwa, to był huragan, sztorm, jakaś taka fala, fala niszcząca wszelkie wspomnienia o wszystkim co miłe w tym świecie, która prawie zrzucała mnie z nóg, a już na pewno wyrzuciła z mojego żołądka całe wspomnienie niedawnej kolacji.

Przy którymś załadowaniu wideł, gdy moja plama jeszcze nie zdążyła wystygnąć przyszła moja mama i spytała z wyrzutem mojego tatę:
- Co ty wyrabiasz?!
- Wolę gnój wynosić, niż z Cześkiem gadać - odpowiedział tata nie odrywając się od pracy.

Dziwne, że zapamiętałem akurat te dwa zdarzenia, bo przecież były ich setki. Może takim chciałbym go zapamiętać. Tak właściwie, to pamiętam ich setki, ale te dwa chciałem tu opisać, więc opisałem.

Jak napisać piosenkę - tekst. Część I

2009-02-18T06:04:00.000-08:00

Tak jak obiecałem podjąć temat ponownie - podejmuję, bo temat wdzięczny ;). Napisanie piosenki (przynajmniej dla mnie) jest przyczyną do dobrego nastroju przez najbliższe kilka dni po stworzeniu. I mówię tu szczególnie o etapie końcowym, gdy już ją śpiewam. Nawet dla siebie. To wtedy ta radocha :).

Dzisiaj od początku. Są różne szkoły. Jedna mówi, że najpierw muzyka, druga, że w pierwszej kolejności tekst. Nie będę żadnej z nich przepychał, bo w różnych sytuacjach się znajdujemy i w różnym stopniu umuzykalnienia jesteśmy. Muzycy z którymi współpracuję i współpracowałem, zwykle prosili o tekst, aby na nim pracować z muzyką. Ja z kolei, aby napisać tekst, wolę mieć gotową przynajmniej linię melodyczną. I tutaj koło się zamyka do momentu, gdy ktoś pierwszy nie wyjdzie z inicjatywą.

Jeśli sam mam być kompozytorem to zwykle (powiedzmy tak w 85%) najpierw pisze się tekst. I dlatego też kwestię tekstu rozgryziemy teraz.

Kilka postów wcześniej pisałem o pustej kartce i ciszy w umyśle. Wiadomo, w umyśle ciężko o ciszę, ale mi tutaj chodzi o ciszę związaną z pisaniem słów do naszej piosenki. Gdy jednak już jesteśmy po etapie spłynięcia pomysłu i uformowaniu go w słowa, to jeszcze nie zawsze wyglądają one tak, jak byśmy chcieli, aby wyglądały. Zwykle są to pojedyncze hasła lub zwroty. Nie związane ze sobą zdania. Czyli klecimy to do kupy (dla ludzi z lepszych domów z fortepianem: "łączymy nasze pomysły w całość" ;)).

Nie trzeba tutaj wielkich patetycznych zwrotów, wyszukanych słów. Bardzo często wystarczy prosty język, ale na tyle trzeba się do niego zdystansować i nie przywiązywać, by umieć go poprawić i zmienić jeśli jest taka potrzeba lub w głowie zaświta ciekawszy pomysł. Bardzo często u młodych ludzi widzę potrzebę szybkiego przekazania światu tego co przed chwilą dosłownie spłynęło na papier (lub w naszych czasach - na monitor). Raz, dwa, trzy... siedem minut i gotowa piosenka. Jeszcze szybciej sklecone 3 akordy na gitarze i poszło na youtube lub gdzieś między swoich.

Widzę, że temat mi się rozwleka (ktoś zwrócił mi ostatnio słuszną uwagę, aby pisać nieco krótsze posty), więc będę podejmować go w kolejnych odcinkach, a tego oznaczę jako część I.

Na koniec jeszcze tylko klip z dobrym prostym tekstem, mówiący o tęsknocie, której jeszcze nie ma, a mimo tego już boli. Niby można by wynaleźć wiele takich tekstów, ale akurat ten mi się nasunął właśnie, bo niedawno miałem dni Ciechowskiego w moim świecie słuchania ;).

Wychowanie dzieci.

2009-01-27T04:05:00.000-08:00

Ostatnimi czasy wpadły mi przed oczy punkty dotyczące wychowania dzieci. I na szczęście nie są to wymysły współczesnych psychologów z ich teoriami wyssanymi z palca na ten temat. Jest to podsumowanie książki pt. "Praktyczne wskazówki o wychowaniu dzieci" autorstwa Ireneusza Kmiecika wydanie z roku 1928: Lwów 1928, ss. 322-325. Oparte na starej metodzie wychowania dzieci bez freudowskich, czy innych supernianiowych "nowinek". Poparte doświadczeniem wszystkich poprzednich pokoleń.

Zanim zaczniesz narzekać na dzisiejszą młodzież, zastanów się jak wychowujesz swoje dzieci. Być może żaden z tych punktów (albo niewiele z nich) ma twoim domu zastosowanie. Bardzo często ludzie kojarzą starą szkołę wychowania z pasem i klęczeniem na grochu. Zaznaczam jednak, że wychowanie w dyscyplinie nie ma nic wspólnego z biciem i poniżaniem.

Uroku dodaje język z początków dwudziestego wieku.

Krótkie upomnienia i przestrogi dla rodziców:

Rodzice mają być dla swych dziatek opatrznością.

Jak dzieci wychowacie, takimi je mieć będziecie.

Dzieci są obrazem swoich rodziców, nie tylko pod względem zewnętrznego wyglądu, jak o wiele więcej pod względem obyczajów.

Chcesz poznać rodziców, co zacz są, przypatrz się dzieciom.

Spośród dziesięciu prawych mężów, dziewięciu zawdzięcza swej matce to, czym są.

Ojciec i matka zgodni w miłości, ojciec spokojny i poważny, wyrozumiały i przystępny, matka sprawiedliwa i stanowcza, nad swą czułością panująca, ot, co dobre dla dzieci.

Lepiej jest – także dla dziecka – że dziecko płacze, aniżeli rodzice. Lepiej jest, że dzieci was proszą, aniżeli wy mielibyście prosić dzieci.

Niedołężni to rodzice, którzy zamiast łagodnie, lecz z mocą rozkazywać, proszą dzieci.

Rodzice, którzy dziatki swoje przeklinają, dają jawne o sobie świadectwo, że je źle wychowali.

Wychowanie bez Boga, czyni dzieci bezbożnymi, wychowanie bez sumienia pozbawia je sumienia, wychowanie bez bojaźni i cnoty, wyrastają na ludzi bez charakteru.

Dzieci źle wychowane są najsroższym dla rodziców biczem.

Za dużo pieszczot w dzieciństwie, wiele łez rodzicom w starości z oczu wyciska i przed czasem do grobu ich wtrąca.

Kto przy wychowaniu dziatek chce mieć błogosławieństwo Boże, ten niech nigdy nie zapomina, że dziecię otrzymał od Boga i dla Boga ma je wychować.

Jest obowiązkiem rodziców, by dla swych dzieci byli aniołami stróżami.

Źrenicą oka są dzieci dla rodziców, a zatem strzec je powinni, jako źrenicy oka, by nie uległy zgorszeniu złych ludzi.

Dzieci, nad którymi rodzice nie czuwają, zawsze złymi się stają.

Nikt tak dzieci nie psuje, jak inne złe dzieci oraz niemoralna służba domowa.

Czym skorupka za młodu nasiąknie, tym na starość trąci.

Łatwo i bez uszkodzenia dla się nagiąć młode drzewko, stare raczej się złamie, aniżeli zegnie.

Dziecko nie poprawione zawczasu ze swoich wad, wkrótce staje się występne i już niepoprawne.

Dziecko nie przyzwyczajone od najwcześniejszej młodości do bezwzględnego posłuszeństwa, rodziców jako swoje sługi traktuje.

Wola dzieci w rózdze spoczywa; tylko rózga nie powinna być batem.

Ten kto karze, winien zachować godność i bezstronność.

Karając dziecko w gniewie, zdradzamy się przed nim z naszą słabością i wzbudzamy w nim przeświadczenie, że odniosło zwycięstwo nad naszym nieumiarkowaniem.

Im surowiej dziecko karzesz, tym większe mu i okaż współczucie. Nie groź dziecku karami, których nie możesz lub nie myślisz dopełnić, inaczej wobec niego wystawiasz się na błazna.

Nie pozwól nikomu urągać dziecku ukaranemu.

Celem kary jest, by pomóc dziecku do zwycięstwa nad jego namiętnościami.

Nie mów dziecku długich kazań, lecz mówi krótko i stanowczo.

Nie tłumacz się dziecku ze swoich rozkazów, lecz mowa twoja niech będzie tak, tak; nie, nie.

Uporu dziecka nie przełamiesz długim gadaniem, lecz zachowaniem zupełnego spokoju i stanowczością.

Dziecko raz postawiwszy na swoim, zawładnie rodzicami; raz przełamany upór, uczyni dziecko uległym i posłusznym.

Nie pozwól nigdy dziecku, by cokolwiek wymogło na tobie krzykiem i płaczem; inaczej nie będzie końca płaczom i krzykom.

Dziecko kłamliwe jest już z gruntu zepsute i do wszelkich występków zdolne, szczególnie do nieczystości i złodziejstwa.

Dziecko zasługujące na karę po dziesiątym roku życia, jest już źle wychowane.

Nic tak nie psuje dziecka, jak utulanie jego płaczu pieszczotami i łakociami.

Pozwól dziecku spokojnie się wypłakać.

Nie zwódź dziecka obietnicą nagrody.

Jeżeli nie chcesz stracić zaufania dziecka, nie okłamuj go.

Najgorsi to rodzice i nieprzyjaciele własnych dziatek, którzy płazem puszczają ich wybryki.

Nie kieruj się pychą w wyborze zawodu dla dziecka, lecz jego zdolnościami i upodobaniem.

Nikomu nie dziękuje się dlatego, że jest sprawiedliwym i człowiekiem z charakterem: natomiast nikt dość nie może nadziękować się swojemu wychowawcy, gdy tenże tak wychował, że sprawiedliwość się ceni.

Bo żona go zdradziła.

2009-01-26T07:04:00.000-08:00

Idąc dzisiaj rano do pracy (bo w piątek zostawiłem rower w pracy) przez jakieś 50 metrów jak dwa patyki w rzece szedłem obok pijanego młodego człowieka. Bardzo zażenowany był tym, że jest pijany tak wcześnie, chociaż nie był to już świt i słońce tkwiło już wysoko. Prawie od razu usprawiedliwił się tym, że żona go wczoraj zdradziła, albo może wczoraj się o tym dowiedział i wczoraj też z tego powodu poszedł się upić.

Chciałem go jakość pocieszyć i dość impulsywnie powiedziałem, że świat nie kończy się na jednej kobiecie, ale od razu dostałem ripostę, że jest jeszcze dziecko-córka. I gdy to mówił, to bardzo wyraźnie posmutniał. Nim nasze wspólne 50 metrów minęło, cóż mogłem, pożyczyłem mu mimo wszystko powodzenia.

Przed tym spotkaniem byłem pogrążony w swoich myślach i problemach. W momencie zauważyłem, że moje problemy nie są tak wielkie jak jego. W momencie spostrzegłem rozwiązania na swoje problemy, a nawet przestały one być problemami. Chciałbym, aby i jemu tak prysły jak mi. Może jest już lepiej. Pewnie się tego nie dowiem nigdy.

"Jak dwa patyki, w górskim strumieniu,
Na chwilę tylko, spotykamy się.
By płynąć razem i z prądem walczyć,
Aż głaz rozdzieli na zawsze nas..."

Jak napisać piosenkę?

2009-01-22T05:04:00.000-08:00

Temat niby banalny, aczkolwiek, gdy kończę koncert, często ktoś podchodzi do mnie i mówi: "Gram i śpiewam, ale też chciałbym/chciałabym coś napisać swojego". Nie dziwię się, bo zaśpiewać coś swojego, to nie to samo co zaśpiewać cudzą rzecz. Ja przynajmniej, nie mam nawet w połowie radochy z tego, gdy śpiewam covery. Inaczej jest z piosenką autorską. Gdy taką wykonuję, to przynajmniej wiem o czym śpiewam i jak chcę to przedstawić, by było tak jak chcę, by piosenkę odebrano. A przyjemność stworzenia czegoś nowego, to już inna bajka ;).

Jak ją napisać? Przede wszystkim trzeba chcieć ją napisać. Niby oczywiste, ale gdy takiego chcenia nie ma, to o czym mowa? Co jeszcze? Temat jakiś by się przydał. Ale jaki? Każdy ma jakieś życie i zwykle z niego czerpie inspirację. Co cię interesuje, o czym co dzień myślisz? Za czym tęsknisz? Najwięcej jest piosenek o miłości. Od razu wiadomo za czym ludzie najczęściej tęsknią i o czym myślą. Nie trzeba się zapisywać na żaden kurs czytania w cudzych umysłach :). Chociaż mam nieco odmienne zdanie, niż potocznie przyjmowane, na temat stosunków miłością nazywanych, to również taką piosenkę niegdyś popełniłem. Ano, każdy ma swoje słabsze dni ;).

No to co!? Chce nam się, temat mamy (niekoniecznie "miłość" ;)), chwytamy długopis (ja osobiście wolę pióro) i siedzimy nad białą kartką... i nic. Słowa! Nie mamy słów w głowie. Pustka. (nie mylić z pustką z piosenki o której kiedyś pisałem tutaj) I wtedy proponuję... dać sobie spokój :). Składamy kartkę dwa razy, wkładamy do kieszeni, długopis również (ja pióro) i zajmujemy się czymś innym. Najważniejsze mamy: chcemy napisać piosenkę i znamy jej temat. Reszta spłynie w odpowiednim czasie, albo w najbardziej nieodpowiednim ;)(dlatego cały czas trzymamy kartkę i długopis przy sobie (ja oczywiście pióro).

Mnie często takie olśnienia trafiają np. w samochodzie, albo na rowerze, więc nawet zapisać ciężko. W takich przypadkach dyktafon wskazany bardzo. Mam taki w komórze. I chociaż komórę, to zwykle najchętniej rzuciłbym pod tramwaj lub o ścianę, to dyktafon w niej jest jedynym urządzeniem, które sobie chwalę.

O pisaniu piosenek na pewno jeszcze kiedyś będzie. A jak wy piszecie?

Nie czyń drugiemu...

2009-01-20T03:15:00.000-08:00

Przy naszym listopadowym koncercie dla harcerzy, który bardzo miło wspominam, przypomniało mi się, że też kiedyś byłem harcerzem. I były to jedne z bardziej pozytywnych lat dzieciństwa i wczesnej młodości. Nie tylko dlatego, że czas mijał na zabawie. Teraz z perspektywy mogę spojrzeć na ten czas obiektywniej. Wiele rzeczy pożytecznych wówczas się nauczyłem, co doceniam dopiero dziś. I nie była to nauka o jakiej myślicie: mozolne wkuwanie takie jak w szkole. Myślę, że spokojnie mogę powiedzieć i określić to wielkim słowem: szkoła życia. Co może być lepszego dla młodego człowieka niż nauka w zabawie? I chociaż czasy były podłe (ciemnoszare oblicze komuny), to dzięki ludziom, mającym wpływ na program nie docierały do nas, żadne ideologiczne przepychanki.

Kto kiedykolwiek był choć raz na obozie harcerskim i nie dlatego, że rodzice tak chcieli, albo kumple jechali lub z tym podobnych powodów, ten pewnie wie o czym tutaj opowiadam. Tylu rzeczy praktycznych i życiowych nie sposób się nauczyć będąc w domu lub na innym wyjeździe. Wymaga od tego sytuacja. Nie wiem jak teraz, ale w czasach, gdy ja brałem w tym udział wielu rzeczy nie było, które mogliśmy przywieźć ze sobą. Większość z nich musieliśmy zrobić sobie sami używając nielicznych narzędzi, które mieliśmy do dyspozycji, naszej wyobraźni, oraz korzystając z doświadczenia naszych starszych kolegów.

Prócz tych wszystkich manualnych, artystycznych i życiowych nauk, były jeszcze inne, ale one zależały już w dużej mierze od wychowawców. I nawet mając dobrego wychowawcę nie trzeba być harcerzem, aby się wiele nauczyć w tej kwestii. Głównie rodzice mogą to dzieciom przekazać. Chodzi mi o relacje międzyludzkie. I choć takich zdarzeń było bez liku i wytrzepywać ich można by całymi opowiadaniami, to jedno utkwiło mi w pamięci, bo dotyczyło mnie bezpośrednio. A jako, że działo się w harcerskich czasach, to stąd to moje skojarzenie.

Na jednym z obozów zimowych, który spędziliśmy w pięknej miejscowości Beskidu Wyspowego, podczas pakowania do wyjazdu do domu, znaleźliśmy sobie z kolegą "zabawę". Dla nas zupełnie niewinną, ale śmieszną. Zaczęliśmy wyciągać z plecaka jednego z naszych kolegów po kolei jego rzeczy i rozrzucać po lampach wiszących u sufitu (mieszkaliśmy w sali lekcyjnej tamtejszej szkoły, więc lamp było pod dostatkiem). Wpadliśmy przy tym w taki amok, że nawet nie zauważyliśmy, że poszkodowany zaczął płakać. Na szczęście zauważył to ktoś inny i zamiast niego pobiegł po prostu się poskarżyć.

Zanim się obejrzeliśmy to już za chwilę mieliśmy spotkanie z Komendantem (piszę z dużej litery, bo między innymi po tym, ale też za całokształt mam do niego wielki szacunek). Nie mówił wiele, tylko zarządził "galerię". Co to było, mogliśmy się dowiedzieć już po kilku minutach. Nasze rzeczy, ubrania, bielizna, skarpety, kalesony zostały rozwieszone na wszystkich możliwych miejscach w całym korytarzu szkoły. Były tam nawet białe majtki z brązowym szlaczkiem :). Do oglądania galerii zwołano zwiedzających i wszyscy uczestnicy obozu od najmniejszego do największego oglądali ją. My, autorzy też. Pamiętam ten kołek w gardle, płomień na policzkach i suchość w ustach do teraz. Wstyd nie do opisania.

Zapewne tłum wyszkolonych według nowych nauk psychologów krzyknie chóralnie: "tak nie można, to nie pedagogiczne, to podłe..." lub coś podobnego z oburzeniem. A krzyczcie sobie panie i panowie. Mam gdzieś wasze słabe teorie o bezstresowym wychowywaniu i wzbudzaniu w dzieciach poczucia własnej wartości. Ja ze swojego przykrego doświadczenia wyciągnąłem kilka bardzo ważnych dla mnie wniosków, które zapamiętam do końca życia. I takich lekcji nie zastąpią żadne mądre pogadanki i "sprawdzone" sposoby naszpikowane nowinkami pedagogicznymi wyssanymi z palca popartymi "badaniami naukowymi" na które dotacje zostały przekazane z Unii Europejskiej.

Jedną z nich jest realizacja starego przysłowia: "Nie czyń drugiemu, co tobie nie miłe". I choć znane mi było ono przed tym feralnym zdarzeniem, to jednak dopiero po nim mocno poczułem jak bardzo i mnie dotyczy zawarty w nim sens.

Mój Komendant miał wielu przyjaciół, ale również i wielu wrogów. Nie był lubiany przez wszystkich, którzy mieli o sobie lepsze mniemanie. Przez tych, którym być może rodzice wmówili, że są lepsi od innych. Wyjątkowi :P. Tępił takie postawy. A teraz patrząc z perspektywy minionych lat, widać jak niewiele się mylił w swoim postępowaniu. Dzisiaj ciężko o takich wychowawców co nie znaczy, że ich nie ma. Na szczęście nie wszystkich urobił system nowego myślenia, chociaż jego bardzo agresywna propaganda czasem wzbudza i we mnie wątpliwości. Na szczęście tylko czasem, bo nie wkładam mózgu w telewizyjno-radiowe urabianie i nie karmię umysłu gazetową papką.

Prosta piosenka o szczerości.

2009-01-16T06:15:00.000-08:00

Udało się!!! Udało się! Dzięki pomocy dobrych ludzi oczywiście, bo bez nich jestem prawie webmasterowym analfabetą. Dzięki Krzyśkowi i Apolinaremu możecie posłuchać jednej z ostatnich piosenek poniżej.

Powstała ona pod wpływem pewnego wydarzenia. A potem jeszcze z koleżanką o tym rozmawiałem i tak się poskładało w piosenkę. O tym, że czasem ciężko jest powiedzieć drugiej osobie coś ciepłego... ot tak po prostu. I o tym, że ciężko również taką otwartość przyjąć. I szczególnie to taka nasza polska przypadłość. No, ale cóż uczmy się tego, jak zachęca podmiot liryczny w piosence ;).

Nagrane na mikrofonie słuchawkowym od słuchawek komputerowych "no name" :). Jakość... bezcenna ;).

Jeśli coś nie do końca zrozumiale wyśpiewałem, to tekst można znaleźć tutaj.

Może za kilka dni uda mi się nagrać jeszcze jedną piosenkę na tymże "wysokiej klasy sprzęcie" ;). Teraz już mam kod html do playera, więc od strony netowej już nie ma problemu.

Nie wiem czemu, ale przez ostatnie kilka lat zawsze na początku roku piszę piosenki, a potem cisza prawie przez cały rok.

Cisza.

2009-01-06T06:25:00.000-08:00

Ta cisza to takie odpuszczenie po ostrej końcówce roku, czy może cisza przed burzą? Nie wiem. Kto to wie? Jakby nie było, za dużo w ciszy niepewności. Zamiast skupiać się na niej, zabiorę się lepiej za obowiązki, które zawsze jest dobrze wypełnić dobrze. Bez tego przychodzą problemy.

Nie taka znowu cisza, bo udało mi się niedawno piosenkę napisać. Nie wykluczone, że jutro ją nagram i tutaj wrzucę. Albo na razie nic nie mówię, bo już nieraz zdarzało mi się obiecać.

Dzisiaj jeszcze o pewnym dziwnym spotkaniu na krakowskim Kazimierzu.
Słuchałem i czytałem nieco w czasie wolnych dni Martina Lechowicza (to ten śpiewający piosenkopisarz z poprzedniego posta). Wyczytałem u niego, że 28 grudnia ma urodziny i czeka w ten dzień na dziwne zdarzenia i prezenty. Wziąłem zatem, wychodząc z domu, płytkę adsu z zamiarem sprezentowania jej mu przy okazji, ale nie zabrawszy żadnego kontaktu do niego, ani adresu. Koniec końców, zajęty swoimi sprawami zapomniałem o całym swoim postanowieniu.

Gdy przemieszczaliśmy się z Maćkiem zajęci rozmową przez Plac Żydowski na Kazimierzu, patrzę, a tu z naprzeciwka idzie solenizant. Dziwne to było, to nasze pierwsze spotkanie. Okazało się po krótkiej rozmowie, że on również kiedyś zamierzał mnie znaleźć, ale mu się nie udało. Widać tak musiało być, że musieliśmy się spotkać w tak dziwnych okolicznościach.
Płytkę przekazałem. W końcu była dla niego :).
Kto się ma spotkać, to i tak się spotka. Nawet chociażby wszystkie przeciwności stanęły na drodze.

Wszystkiego dobrego po świętach...

2008-12-28T10:09:00.000-08:00

... a w okienku spóźnione "Słowo na święta" Martina Lechowicza. Spóźnione u mnie, bo Martin już dawno nagranie puścił w użytek. No cóż, tekst w sumie nie banalny ;). Szkoda tylko, że tak bez krytycznie wrzuca w usta Jezusa swoje słowa, ale poza tym jak najbardziej.

Tacy byliśmy...

2008-12-23T05:43:00.000-08:00

Niby już dzisiaj pisałem, ale coś mi się dobrze pisze, więc jeszcze taki montaż, który mi się napatoczył gdzieś, skądś. Pozdrowienia dla wszystkich, którzy dorastali w tamtym, nieco normalniejszym świecie. To takie przesłanie przed wykupywaniem "szczęścia" dla swoich dzieci w tych wszystkich wielkich sklepach przed Świętami Konsumpcji i Obżarstwa (chyba tak dla pośmiewiska są one jeszcze nazywane Świętami Bożego Narodzenia). Może lepiej zastanowić się wcześniej, czy to co chcemy dać, to nie jest jedynie pustka zapakowana w prezent. Nie dajcie się nabić w butelkę.

Obiecany filmik, a że ktoś go zbudował na piosence Dylana, to tym bardziej mi się podoba. Miłych wspomnień :).

Maciek Czernecki i XIII Sekcji...

2008-12-23T03:23:00.000-08:00

Zdarzyło mi się ostatnio być na koncercie. I chociaż słyszałem Maćka już wiele razy, bo znamy się od ponad dwóch lat, to dopiero teraz udało mi się dostać w uszy to co powinienem dostać od początku naszej znajomości. Widać musiała nastąpić trzynasta zmiana sekcji rytmicznej w jego składzie, abym mógł doświadczyć w pełnej mocy jego piosenek.

I chociaż solowe lub w duecie występy artysty, też zawierają wiele uroku i swoistego romantycznego nastroju, to jednak polecam koncerty w pełnym składzie. I nie ważne, że miejsce kameralne i publiczność to przypadkowi ludzie, a nawet to, że perkusista zawalił i nie dojechał (nawet automat perkusyjny może być wystarczającym tłem do dobrej muzyki). Te piosenki obronią się same. Oczywiście nie bez znaczenia był też dobry, pewny tego co robi, basista. Nie mniej jednak bohaterem wieczoru był autor ze swoim nowym dziewiczo-biało-komunijnym telecasterem ;).

Tak to już jest z wykonawcami, których umiejętności przewyższają niejednego kalekę muzycznego z radia komercyjnego, że dopóki nie znajdą się w odpowiednim miejscu i czasie, to grają tylko dla niewielkiej grupy znajomych. I choćby byli wirtuozami, to jeśli ktoś w ich talencie i pracy nie zobaczy pieniędzy, to muzyka ta zaśnie tak cicho jakby jej nigdy nie było. Nie wierzę w to, aby Maciek nie chciał swoich dźwięków upowszechnić, chociaż poznając go bliżej można by takie wrażenie odnieść. Gdyby jednak grał tylko dla swoich romantycznych planów o których mówi, to nie występowałby nigdzie poza swoim domem.

Teksty pełne niedomówień, dla niektórych niezrozumiałe. I takie pozostaną jeśli nie pozna się bliżej ich autora. Nie sposób ich odczytać nie zamieniwszy kilku słów z muzykiem. Znaleźć można w nich pogoń za niedoścignionym szczęściem, tęsknotę za prawdziwą miłością, żal za minionym, obawy przed tym co będzie. Dużo w nich wspomnień i nadziei, że może jeszcze kiedyś... Jedyne co na pewno je cechuje, to szczerość nie do ukrycia.

W ruchach, głosie i manierach urokliwie przebłyskuje co chwila na scenie postać legendarnego Bogdana Łyszkiewicza twórcy i lidera Chłopców z Placu Broni. I nie jest to jakieś ślepe kopiowanie. Nie! To jest część Łyszkiewicza w Czerneckim. Być może legendę tą buduje sam Maciek, bo póki go nie znałem, to o Bogdanie i Chłopcach prawie zapomniałem (no może nie do końca, bo wiem np. gdzie pochowano piosenkopisarza z ChzPB). Ktoś kiedyś powiedział o Maćku, że jest ostatnim fanem Chłopców z Placu Broni i coś w tym chyba jest.

Na zakończenie chciałem wrzucić "Balladę o dobrym człowieku", ale nie znalazłem go nigdzie w oryginale. Nie jest to jednak post o Chłopcach z Placu Broni, tylko o Maćku Czerneckim, więc zaglądnijcie sobie zatem na: www.maciejczernecki.com, może ta strona chociaż trochę odda to czego nie mogliście usłyszeć na koncercie w którym ja mogłem wziąć udział.

Napisz kilka słów... ot tak od siebie.

2008-12-01T05:59:00.000-08:00

Tak na statystykę patrząc, to jest was wiele. Po komentarzach w tym czytadle jednak nie można tego stwierdzić. Tak, do was mówię drodzy czytelnicy. Czytać lubicie, pisać mniej. Warto jednak czasem kilka słów skreślić, tak żeby było wiadomo o czym pisać. Wprawdzie i tak będę pisać to co ja będę chciał, ale dobrze jest wiedzieć jaki jest odbiór. Przecież nie trzeba nawet się podpisywać imieniem i nazwiskiem. Nikt was nie widzi.

Mimo wszystko jednak dobrze, że więcej jest czytających niż piszących, bo kto by to czytał? I nie jest to przypadłość tylko tego bloga. Do pisania potrzeba nieco więcej wysiłku, a jak mawiają moi znajomi, myślenie boli. A na pewno wymaga pewnej mobilizacji, co w dzisiejszych, leniwych czasach, rzeczywiście boli. I z biegiem tej degradacji coraz bardziej.

A tak na koniec jeden z utworów King Crimson. Ludzi, którym się chciało. Z mojej ulubionej płyty Lizard.

Pustka w umyśle.

2008-11-29T08:04:00.000-08:00

Tak niby mógłbym co innego robić teraz, na przykład przespać się mógłbym, bo czekam na coś i warunki ku spaniu sprzyjające. Ostatnio jednak bardziej mnie ciągnie do większej aktywności, bo co komu z mojego spania. Można by jeszcze pogrzebać w necie i poszukać. Ale czego? Coś na pewno wcześniej, czy później by się znalazło, bo to przecież kopalnia pomysłów na zużywanie czasu.

Nie mniej jednak naszedłem na tą moją pisaninę i postanowiłem...
No tak cały pomysł na dzisiejszy wpis gdzieś się rozpłynął. Często tak mam, że gdy pojawi się czas na zapisanie, to pustka w głowie niweczy wszystko. Pewnie spowodowane to jest zbyt dużym rozluźnieniem. Gdy na co dzień spięcie wszystkich wydarzeń powoduje pewną kumulację wytężonej pracy umysłu, to wszystko w nim się dość logicznie i sprawnie porządkuje. Gdy przychodzi "luzik", to niszczy on wszystko co twórcze i lenistwo już bez problemu zostaje prezesem wydarzeń.

Tak właściwie, to myślałem sobie, że po prostu tak odpocznę przy pisaniu i pewnie dlatego taką pustkę zastałem. Jak widać, odpoczywać też trzeba umieć. Pamiętam wolny, zmarnowany czas za młodu, gdy nie miałem co robić, to sobie po prostu spać szedłem. Nieraz jak się budziłem wieczorem po przespaniu za dnia kilku godzin, to nie wiedziałem, czy jest rano, czy wieczór. A najlepszym pytaniem na to przebudzenie, to było: "Czy co?" Po prostu jak jakiś nawalony śmietnikowy kloszard po denaturacie. Zwierzęce życie. O ile tu o życiu może być jeszcze mowa.

Właśnie zatytułowałem tego posta, ale nie jestem pewien, czy to dobry tytuł, bo tak do końca całkowitej pustki nie sposób osiągnąć, szczególnie tam, w umyśle. Przecież on ciągle chce być aktywny przewija, odtwarza bardzo wiele informacji i nie widać im końca. Na pewno teraz stada buddystów i innych impersonalnych zwolenników zmierzających do tej ciągle nie zdobytej "pustki" zakrzykną mnie, że jest to do zrealizowania. Dla mnie jednak sprawa jest prosta: dopóki umysł umysłem, dopóty w nim niekończące się wydarzenia, walki, przepychanki, cierpienie, ale też radości, przyjemności, wspomnienia, marzenia... I wymieniać można by tak bez końca. Na ile pojemności w nim.

Warto jednak spróbować podporządkować sobie go na tyle, by to nie on kierował mną, a ja nim. Wielka tu sztuka, ale do osiągnięcia. Na pewno wymaga odwagi, wysiłku, nieco mądrości... Gdy już będzie działał tak jak ja chcę, będę mieć w nim przyjaciela, póki jest inaczej, to co chwilę mam kłopoty.

Brak piosenki.

2008-11-25T07:52:00.000-08:00

Zima przysiadła nam na plecach znienacka, jak na biednych drogowcach co roku zaskoczonych :). A w głowie jakaś taka pustka, którą nijak zamienić w słowa. Gdzieś to tu, to tam, słychać o jakichś sukcesach znajomych. O swoich sukcesach zapomina się szybko, a może to po prostu nic wartościowego, jeśli tak szybko znikają w jaskini pamięci? A pewnie i tak nie o to chodzi, jeśli chodzi o prawdziwą satysfakcję ;).
Ale mimo wszystko coś chciałem tu napisać, bo dawno nie napisałem piosenki, a chociaż tutaj coś skrobnąć można.
A przed chwilą ktoś mi powiedział: Twoje piosenki się przydają... Pisz... :) Pewnie coś znowu napiszę.
A tak na wesoły koniec jeden z filmów POlka:

Organizacyjnie.

2008-11-06T06:29:00.000-08:00

Nie za bardzo miałem na stronie gdzie umieścić kilka informacji, które być może, już się tam trochę oczytały, a wyrzucić ich nie chciałem też, więc wrzucam tutaj, żeby swoje miejsce miały:

Niedawno zauważyliśmy, że można nas posłuchać w internetowym radiu Widoczek. Posłuchaj :).

Zaglądnijcie, a po zarejestrowaniu się i zalogowaniu, odsłuchajcie naszych piosenek na last.fm. Pomoże nam to w promocji naszego zespołu w tamtejszej społeczności. Dzięki.
Dla zachęty dodam, że znajdują się tam dwie piosenki, których nie ma na tej stronie: Pustka i Bohaterowie Głupich czasów.

Rozrośliśmy się do kwintetu.
Zaglądnijcie do działu "zespół", a poznajcie naszą "sekcję rytmiczną".

Przedospowo.

2008-11-05T07:01:00.000-08:00

Nie chciałbym zapeszyć, ale pogoda nam się klaruje na nasz mini festiwalik jesienny. Może uda nam się zobaczyć panoramę z tamtejszej akwareli siedząc na drewnianej ławce. Oby. Pani mgle już dziękujemy. Niech sobie zalewa dolinę, odwieczne mleko. Może dzięki temu wmiesza się w smog miasta, a nam będzie widoczniej u góry.

I chociaż nie wszędzie jest nam dane zagrać, to i tak dużo mamy ostatnio miejsc do prezentacji. Nie dobrze jest siedzieć w domu i czekać. Trzeba wziąć sprawy w swoje ręce i działać. Bez tego nic się nie wydarzy. Tak jak już kiedyś, kiedyś mówiłem: "Bóg pomaga tylko tym, którzy sami sobie pomagają". No może dodałbym jeszcze, że tym jeszcze, którzy go o coś proszą, prawdziwie proszą.

Kiedyś zdarzyło mi się słyszeć rozmowę, gdzie ktoś argumentował, że on nie widzi jakiejś pomocy ze strony Boga. Po prostu Go nie widzi, a co za tym idzie, nie widzi Jego ingerencji w zdarzeniach. I wtedy mój znajomy dał bardzo prosty przykład. Powiedział: "Ty jesteś ojcem, więc to szybko zrozumiesz. Jeśli w nocy wchodzisz do pokoju dziecka i przykrywasz je, gdy się odkryło w czasie snu, to ono tego nie widzi, nie czuje." Czy ktoś może w to wątpić?

Coraz częściej widzę wszystko dookoła jak jakiś sen. Na szczęście wiem, że bardzo blisko jest opieka i wszystko cokolwiek się zdarzy w tym śnie jest pod jej kontrolą. Oczywiście, to pamiętanie o niej, to tylko przebłyski, ale dzięki nim informacja: "nie jesteś sam" nie jest już tylko pustym sloganem i daje oparcie na cały dzień. Ha! I nawet gdy nie wszystko, a może nawet, gdy nic nie idzie po mojej myśli, ale po czyjejś myśli idzie, zdrowo jest to zaakceptować.

Już widzę komentarze o nędznym sentymentaliźmie, ale to nie mój problem. Niektórzy lubują się w opieraniu się li tylko na sobie i swoich siłach. Do kiedy? Nie wiem, pewnie do jakiegoś końca. Ja tam wolę oprzeć się o coś co końca nie ma i początku też ;).

O sławy ulotności.

2008-10-24T08:02:00.000-07:00

Zdarzyło mi się przed kilku laty być na koncercie. Był to występ kilku artystów piosenki niszowej, jednakże dość znanych w kraju. Pomiędzy nimi było spotkanie na scenie z poetą również szanowanym i niebanalnym. Słyszałem nawet, że jego wiersz był swego czasu celem interpretacji na maturze w szkołach średnich.

Prowadząca spotkanie wychwalała wszystkie dokonania poety. On czytał swoje dzieła. Po każdym odczycie zbierał liczne brawa. Nie pysznił się przy tym. Czuć było bijącą od niego skromność, ale również trudną do skrycia radość z bycia docenionym (zwykle poeci spotykają się ze swymi wielbicielami w mniejszych kameralnych salach, tu był teatr z kilkuset osobową widownią).

Spotkanie z artystą dobiegło końca zwieńczone jeszcze większym aplauzem. Poeta ukłonił się, a prowadząca zaprosiła zgromadzoną publiczność na przerwę. Zanim jednak światła przygasły, wspomniała o poczęstunku w foyer. Jednym ze sponsorów tamtego przedsięwzięcia była firma produkująca ciasteczka.

Tak jak i większość widowni wyszedłem na zewnątrz. Ludzie stali, spacerowali, rozmawiali. Po kilku chwilach spostrzegłem wychodzącego na korytarz poetę, którego mogliśmy niedawno oglądać i słuchać. Powolnym krokiem, jakby nie zauważony wmieszał się w tłum. Jako, że nie rozmawiał z nikim, postanowiłem skorzystać z okazji i zamienić z nim kilka słów, więc skierowałem do niego swoje kroki.

Nie było mi dane jednak dotrzeć do niego. W pewnym momencie drzwi się otwarły i do pomieszczenia w którym przebywaliśmy weszły dwie hostessy z tacami na których leżały obiecane ciasteczka. W tym momencie większość dostojnych, jakby się wydawało do tej pory, pań o słusznej tuszy i panów w garniturach rzuciło się na te specjały niczym wygłodniałe zwierzęta. Walka była krótka, aczkolwiek dość zacięta. Pomiędzy walczącymi, mimo że specjałami nie zainteresowany, znalazł się nasz poeta, nota bene niewielkiej postury. Przez chwilę wydawało mi się, że wygląda jak bezradny, nikomu niepotrzebny kawałek drewna obijany w kipieli wodospadu. Ledwo utrzymał się na nogach. Na twarzy zawitała nieporadność i strach.

Ciastka jak szybko się pojawiły tak szybko znikły. Zniknął gdzieś też splendor i pewność siebie naszego bohatera. Było mi głupio podejść do niego i porozmawiać tak jak wcześniej planowałem. Uzmysłowiłem sobie, że jestem częścią tego tłumu, chociaż w całym zamieszaniu udziału czynnie nie brałem. Na szczęście w krótkim czasie usłyszeliśmy dzwonek kończący przerwę i dla nielicznych był to też powód do pozbycia się niefortunnej sytuacji.

Tak sobie myślę teraz, nie znając bliżej poety i nie znając jego zapatrywań na temat tego zdarzenia, że takie przeżycie może mocno zaboleć. Zaboli osobę dumną i wyniosłą. Mocno i długo będzie tkwić jak kolec w umyśle i pamięci u osoby dla której sława i poważanie to ważny element.
Dla osoby pokornej, która mimo, że na piedestale stoi i jest słuchana przez tłum, taki wypadek nie będzie miał większego znaczenia. Ot, potknięcie na spacerze. Nic nie znaczące jak podmuch wiatru. Być może nawet, zdarzenie pouczające i zgłębiające jeszcze bardziej cichość serca.

Tak sobie rozmyślam, aby dojść do jakiejś konkluzji, ale wydaje mi się, że przecież wiecie jaka postawa przyniesie mniej bólu ;). Nie warto podskakiwać zbyt wysoko, bo potem upadek jest boleśniejszy. A że przyjdzie, to tylko kwestia czasu. I nie mówię tutaj o tym, aby nie zdobywać laurów i, aby nie być coraz lepszym w różnych profesjach. Mowa tu tylko o tym, co z tym zrobimy i jak to wpłynie na nas.

Mam nadzieję, że nasz poeta zapomniał dawno o niewdzięcznym tłumie, a może nawet całej sytuacji nie widział jako coś istotnego.
Jak później się dowiedziałem wejściówki na opisany koncert, rozdawane były za darmo w jakimś zakładzie pracy. Jak widać trzeba uważać komu się swoje słowa oddaje. Sam tego często doświadczam czasami grając "do kotleta".
Ale to już zupełnie inna historia... ;)

To czego nie było.

2008-09-08T07:50:00.000-07:00

Ojacie! Wakacje minęły! Stało się. Kto był, ten się załapał. A my ciągle z płytą jesteśmy w lesie. Mój rosyjski kolega Mitia powiedziałby że "w d...", ale w Rosji nie jesteśmy, więc niech las zostanie. Zawsze to łatwiej wyjść z lasu niż z d...

I właśnie tym moim wyjściem z lasu w tym temacie jest stworzona na szybko płyta koncertowa. Jeszcze nie wiem jak będziemy ją udostępniać, ale materiał już jest, a okładka wygląda tak:

A jak już będzie, to pewnie na stronie o tym napiszemy. Na dniach, na dniach...
Natomiast jutro zaglądajcie od rana na stronę. Będzie nowa. Nowa szata. Nowy designe. Stare przesłania w nowej formie. W nocy się już pojawi zapewne, choć wykluwała się już od pół roku. Ale cóż "wszystkie perły tego świata są tworzone w dziwnych bólach".

Przeminęła OSPA... niech żyje kolejna OSPA!

2008-08-04T08:44:00.000-07:00

A tak mnie trochę poetycko nastawiły zasłyszane gdzieś w necie słowo-dźwięki, że piszę.
I chociaż lato przemija, to jednak niedługo znowu OSPA, tym razem jesienna edycja. I tak trzymać. Trzymajmy nastrój lata jak najdłużej, aby to ciepło słoneczne nie zgasło w nas, bo zimna tak wiele już pewnie nawet we wrześniu zawita (gadam jak staruszek spacerując po lesie... w sierpniu ;)).
Relację i zdjęcia z drugiej letniej OSPY możecie poczytać na stronie OSPY na Rycerzowej. Bo to jedynie zostało na tą chwilę. No może jeszcze coś w sercach i umysłach tych co byli, ale jakbyście mieli ich nie spotkać, to poczytajcie i pooglądajcie.
A póki co, to tak jak wcześniej wspomniałem, zapowiada się jesienna edycja naszych spotkań z piosenką autorską. Tym razem ugoszczą nas gospodarze Bacówki na Bereśniku. Data już ustalona na późno jesienny wieczór - 8 listopada 2008r. (jak zwykle sobota). Układajcie zatem swoje zajęcia zawczasu tak, aby być tam z nami.
A kto chce nas wakacyjnie jeszcze posłuchać, to 15 sierpnia zapraszam do Krakowa. Zagramy recital o 19.30 we Wrędze na ulicy Józefa 17. Pewnie ostatni raz w ogródku w tym roku.
Na dzisiaj tyle, bo wzywa mnie miasto z rozwartą paszczą, aby mnie zjeść.

A jaskółki gadały...

2008-07-21T13:35:00.001-07:00

Słyszałem jak dzisiaj jaskółki rozmawiały między sobą, że jutro będzie ładna pogoda, bo ludzie wysoko głowy zadzierają, gdy je podglądają przy lataniu. Punkt widzenia leży w zależności od miejsca siedzenia. W tym przypadku z jednej strony od punktu latania, albo może raczej "lecenia".
Ale już chyba późna pora, bo coś mi się mocno dziwne rzeczy piszą, chociaż nieraz trzeba sobie tak popisać, gdy liryzmu brak w zabieganiu.

...i po OSPIE.

2008-07-21T03:15:00.000-07:00

Niestety. Już się skończyło. I chociaż nie wiem jak fajnie by nie było, to i tak nie sposób nijak złapać tą chwilę i zawieźć do domu. Zostały zdjęcia, wspomnienia z których niebawem pojawi się jakaś relacja.

Po urlopie też zostało ledwie wspomnienie, zdjęć kilkaset... co jeszcze? Tymczasem zabieganie w betonowym mieście odbiera nawet tą chwilę na popisanie i na myśl subtelniej zawiłą.

Biegnij, biegnij, rób, działaj, bo wypadniesz z szyn! Jeszcze nie zrobione?!!!

Skaczę w ten nurt. Gdy poobijanemu o te wszystkie kamienie po drodze, uda mi się gdzieś na którymś na chwilę wesprzeć, to tu znowu zawitam. Na razie skok.

Pomiędzy lasem i... lasem...

2008-07-11T01:58:00.000-07:00

Czem.
Właśnie wróciłem z lasu w którym spędziłem prawie trzy tygodnie. W związku z tym wypadałoby coś napisać. Takie chwile na przyrodzie wyciszają i uspokajają. I chociaż nawet nastrój ku temu sprzyja, to jednak jestem znowu na tyle w biegu, że nic jednak nie napiszę więcej.

Jutro OSPA, więc dziś jeszcze sporo trzeba załatwić. Jedynie tylko pomruk miasta zniechęca do wychodzenia z domu. Ale jutro znowu w lesie, a pewnie jeszcze dziś wieczorem.
Wieś jest poezją, a miasto prozą.

p.s.
Na słupie znalazłem ogłoszenie, że ktoś chce odstąpić dom na południe od Krakowa w zamian za mieszkanie w mojej okolicy. Chyba zadzwonię...

Ja raczej taki outsider jestem w tym temacie ;).

2008-06-10T06:12:00.000-07:00

Tak mi się właśnie powiedziało, gdy kolega zapytał mnie przedwczoraj: "to co, dzisiaj wieczór kibicujemy?!" Zwykle z daleka omijam tego typu ogólnonarodowe histerie (podobno jakiś mecz był) i tak też było w ostatnią niedzielę. Ale nie powiem korzyści z tego też dla mnie były, bo bardzo miło jest wejść w pogodny dzień wieczorem do parku, gdzie ludzi wywiało. Przez godzinę nie było nikogo, a potem jakąś kobietę z psem zobaczyłem i tyle ;).

Może ktoś się zastanawiać, czemu u nas na stronie taka cisza. Wynika to z tego, że walczymy teraz z płytą, a właściwie z materiałem do niej. Niestety nie da się pogodzić grania koncertów z nagrywaniem płyty. Są to zupełnie różne dwie aktywności, jedynie na pozór podobne. Wymagają zupełnie innego przygotowania. Może gdybyśmy byli osobami jedynie zaangażowanymi w ten jeden zespół, to może byłoby inaczej i w krótszym czasie wszystko odbyłoby się. Niestety tak nie jest. Na co dzień trzeba jeszcze jakieś pożywienie i przyodzienie zdobyć. Plus tysiące innych pomniejszych rzeczy.

No to czekam dalej, może niebawem jakaś trąbka kibica oznajmi mi, że znowu można wybrać się na samotny-bezludny spacer. Na szczęście są jeszcze miejsca, gdzie zgiełk i stadionowy nastój nie dochodzi. Oby jak najdłużej.

A dla wszystkich oczekujących/przeglądających zapowiem cicho, że niebawem nowy design strony zespołu się pojawi. Na dniach...

Dziękuję za wszystkie uwagi do "Pustki". Wychodzi na to, że pierwotna wersja pozostanie. Mimo lekkich sprzeciwów ze stron różnych :). Tak jak Apolinary napisał, mimo waszych głosów, to ja decyduję na końcu, bo ja to będę śpiewać.

Jedyna stała rzecz.

2008-05-18T13:20:00.000-07:00

"Jedyna stała rzecz w tym świecie, to zmienność."

Tak, coś nieraz usłyszę i potem siedzi takie zdanie w głowie. Jeśli się do czegoś przyda, to dobrze, jeśli nie, to męczy, dopóki gdzieś nie odpłynie z umysłu.

Tym razem przy końcu weekendu poruszyło mnie przemijanie. Na co dzień nie zauważalne. Gdy zaczyna się nowy tydzień, albo kończy, to wtedy wypływa. Na pewno częściej, ale wtedy jest widoczne, bo kończy się lub zaczyna jakiś cykl. Jeden po drugim, a potem następny i następny i... dokąd?

"Narodziny, choroby, starość i śmierć - oto krótka historia naszego życia". Więc po co się rodzić? Ano po to, żeby się stąd wyrwać! Bo jeśli nie po to, to znowu przyjdą narodziny, choroby, starość i śmierć.

Na dzisiaj starczy, bo późno.

Dziś Wy decydujecie.

2008-05-08T12:48:00.000-07:00

Tak zastanawiałem się, czy można coś napisać nie mając nic do napisania. Chyba tylko ponarzekać. Ale drogę do narzekania odciąłem sobie pisząc jednego z poniższych postów ;) "Kogo by tu obwinić", więc z narzekaniem skończone ;). A tak mogło być fajnie :).

Od kilku tygodni rzeźbię tekst do "Pustki". To tekst do piosenki, która jest już na wykończeniu. Ci szczęśliwi, którzy wpadną na najbliższy koncert może będą mieć okazję ją usłyszeć, ale na razie nic i tak nie gramy, bo chcemy skupić się wreszcie na płycie, a grając to tu, to tam, ciągle nie było na to czasu.

Co do "Pustki", to nurtuje mnie jeszcze jedna rzecz. Napisałem ją w pierwszej osobie, a jako, że to "ona" mówi, to mi też wypada śpiewać jako "ona", czyli jak dla mnie to trochę łyso, ale znowu tekst wtedy jest jakby bardziej wyrazisty, soczysty. Jest też druga wersja na pomysł której wpadłem dopiero wczoraj, żeby śpiewać o niej w trzeciej osobie, ale wtedy wydaje mi się, że traci na dobitności. Ale dzięki temu nie muszę śpiewać jako "ona". I co teraz?

No to może teraz zrobimy eksperyment :). Wy zadecydujecie, którą wersję ostatecznie przyjmę, a którą wyrzucę :). Wpisujcie pod tym postem swoje głosy w komentarzach. Mogą być nawet anonimy i nawet bez argumentacji. A jak ktoś będzie chciał jeszcze parę słów od siebie dodać, to tym lepiej, ale nie jest to koniecznie ;). Wiem, że w większości tylko oglądamy internet, niż w nim coś piszemy, boimy się czy co? Swoją drogą, to temat na innego długiego posta ;).

Zatem. Wersja pierwotna:

Spotkałeś mnie nie raz,
To byłam ja.
Po spełnionym akcie miłosnym,
Gdy leżałeś na wznak.

Przeniknęłam twój umysł i ciało
Zabrałam ułudę jedności.
I nie pomogło ciepło splecionych rąk
I słów choćby najmilszy warkocz

Możesz mnie nazwać jakkolwiek chcesz
Brakiem, samotnością
Pustką też.
To mnie próbujesz nieświadomie przykryć
Telewizją, muzyką
Codziennością.
Mnie nie wyrzucisz i tak jestem z tobą
W największym tłumie,
W najcichszej ciszy.

A potem znów wśród przyjaciół...
Rozmowy, śmiech i euforia.
Lecz wiesz, że najbliżej byłam ja.
Tak właściwie, to tylko ja tam byłam.

Znajdziesz mnie też tam, gdzie słabe oddechy twoje
Już łatwo będzie można zliczyć.
I jeśli życia chwile poświęcisz ciału jedynie,
To wtedy dopiero zobaczysz mnie nagą.

Możesz mnie nazwać jakkolwiek chcesz
Brakiem, samotnością
Pustką też.
To mnie próbujesz nieświadomie przykryć
Telewizją, muzyką
Codziennością.
Mnie nie wyrzucisz i tak jestem z tobą
W największym tłumie,
W najcichszej ciszy.

A może wersja wtórna będzie lepsza?

Spotkałeś ją nie raz,
Być może tak:
Po spełnionym akcie miłosnym,
Gdy leżałeś na wznak.

Przeniknęła twój umysł i ciało
Zabrała ułudę jedności.
I nie pomogło ciepło splecionych rąk
I słów choćby najmilszy warkocz

Możesz ją nazwać jakkolwiek chcesz
Brakiem, samotnością
Pustką też.
To ją próbujesz nieświadomie przykryć
Telewizją, muzyką
Codziennością.
Jej nie wyrzucisz i tak jest z tobą
W największym tłumie,
W najcichszej ciszy.

A potem znów wśród przyjaciół...
Rozmowy, śmiech i euforia.
Lecz wiesz, że najbliżej była ona.
Tak właściwie, to tylko ona tam była.

Znajdziesz ją też tam, gdzie słabe oddechy twoje
Już łatwo będzie można zliczyć.
I jeśli życia chwile poświęcisz ciału jedynie,
To wtedy dopiero zobaczysz ją nagą.

Możesz ją nazwać jakkolwiek chcesz
Brakiem, samotnością
Pustką też.
To ją próbujesz nieświadomie przykryć
Telewizją, muzyką
Codziennością.
Jej nie wyrzucisz i tak jest z tobą
W największym tłumie,
W najcichszej ciszy.

Każdy głos mile widziany :). Wybiorę jak będzie nawet tylko jeden. W komentarzach poniżej.

Niespodziewane niespodzianki.

2008-05-06T03:35:00.000-07:00

Jak miło zostać obdarowanym czymś, czego się nie spodziewa. Szczególnie, gdy coś trapi i przychodzi smutny czas. A nieraz dzieje się tak, że niespodzianki spadają jedna za drugą jak krople deszczu. Smutny czas przeradza się w zapomniany smutny czas, co wcale nie znaczy, że znowu nie przyjdzie, ale jest tylko przykryty.

I tak też teraz trochę się posypało u mnie. Trochę dzięki dobrym zbiegom okoliczności, trochę dzięki mojej zapobiegliwości, a jeszcze inne trochę dzięki życzliwości osób mi przychylnych i tego trochę chyba jest najwięcej. Dobrze mieć miłych ludzi wokół siebie. Lżej żyć.

Takim prezentem nie koniecznie musi być coś namacalnego i naocznego. Nieraz wystarczy dobre, szczere słowo, które potrafi wyrównać wiele zapadlisk dnia. Na którym można dotoczyć się daleko dalej, niż gdyby go nie było. Próżno ich nieraz szukać. One po prostu przychodzą niespodziewanie. Nawet często mówiący je nie koniecznie jest świadomy tego jaki efekt wywrze ono na adresacie.

I tak przy tej okazji przypomniało mi się, że kiedyś, ktoś powiedział mi, że teraz z fletem te nasze piosenki brzmią nieco jak Jethro Tull. Miłe to było, bo Jethro Tull to chyba moja ulubiona kapela, a rozmówca na pewno o tym nie wiedział. Sam nigdy nie ośmieliłbym się porównywać z Andersonem i spółką, a tak usłyszeć od kogoś... :). Sam fakt skojarzenia się liczy.

Póki co, dzisiaj próbka Jethro Tull - Long Song. Wprawdzie mało sztandarowy kawałek, ale nie o to chodzi przecież, by tu jakąś promocję robić, szczególnie, że im już nie jest to potrzebne.
A jak my się z jakimś instrumentem perkusyjnym scalimy, to pewnie nasz film też kiedyś zobaczycie.

A dla tych co czasu mają więcej, dziesięciominutowa suita Thick as a Brick:

Kogo by tu obwinić?

2008-04-23T05:07:00.000-07:00

Czy dacie wiarę, że są ludzie, którzy wszystkie przyczyny swoich niepowodzeń widzą poza sobą? Ciekawa rzecz, ale bardzo kłopotliwa. Kłopotliwa, bo kłótni i nieporozumień z tego powodu co niemiara ;). Ale też dlatego, że taki osobnik musi zmieniać cały świat, czyli największy kłopot, to w sumie ma on ;).

Do zmiany są: pogoda, ukształtowanie geograficzne, dziury w drogach, starzejąca się żona, samochód, ludzie w autobusie (a bo mordy takie mają, że... ;)), Józek z parteru, krzyczące dzieci, no i ta mucha co lata już od rana i brzęczy. Poza tym tysiące, a może nawet i miliony innych większych i mniejszych rzeczy, zjawisk, czy istot nieprzychylnych, których samo wymienianie zmordowałoby mnie do nieprzytomności, a nasz bohater musi je jeszcze zmienić!

No to do roboty człowieku! Oczywiście wiemy jak to jest i skończy się na narzekaniu jedynie. Obwinianiu. Oszukiwaniu siebie i wszystkich dookoła, że to poza mną tkwi przyczyna mojej klęski. Ja jestem generalnie fajny kolo, ale tamci...

Lata temu przeczytałem gdzieś: "zmień siebie, a zmieni się wszystko" i od tamtej pory, gdy sobie to zdanie przypominam odpada mi wiele niepotrzebnych problemów. Niestety do takiego spojrzenia na nie, potrzeba po szczypcie: odwagi, szczerości, pokory, wglądu w "siebie", jasnego myślenia i może jeszcze czegoś o czym zapomniałem. Ale te składniki teraz nie są aż tak istotne, jak sam fakt, że łatwiej zmienić siebie, niż cały świat. Po prostu mniej do zmiany i do tego na miejscu ;).

No to tyle na razie, bo muszę się przejść, bo to krzesło doprowadza mnie do szału, a i biurko jakby za niskie, czy coś... Zresztą co chwilę mi ktoś przeszkadza i w ogóle. O idiotycznych odgłosach zza ściany to nawet nie wspomnę. ;o)

2008-04-18T03:16:00.000-07:00

Wybraliśmy, no może ja wybrałem, a inni się zgodzili, na hymn OSPY piosenkę Włodka Mazonia pt. "Chwila". Od jakiegoś czasu wpisałem ją do mojej niepisanej listy piosenek, których żałuję, że to nie ja napisałem ;o). Pewnie ci z was, którzy coś tworzycie, znacie to lekkie uczucie zazdrości ;). Znacie, znacie ;). Jakby nie było, piosenka jest wg mnie świetna i myślę, że zaśpiewamy ją razem na Rycerzowej. Oczywiście jak przyjedziecie.

O samej OSPIE pisałem już kiedyś, a jak ktoś nie czytał jeszcze, to zapraszam do szukania w starym czytadle, albo na amatorskiej stronie: OSPA na Rycerzowej. Może chcesz przyjechać i zaśpiewać, może tylko posłuchać, jakkolwiek, przyjedź, dojdź, zapraszamy.

Ian Curtis, Joy Division i inni idole młodości.

2008-04-16T05:45:00.000-07:00

Właśnie przeczytałem gdzieś w gazecie o filmie Control i przypomniało mi się, że niedawno była premiera. Gdyby to się działo jakieś dwadzieścia lat temu, już pewnie bym go widział. Zapewne poszedłbym do kina z bratem. Może nawet ze cztery razy. Dzisiaj... nie widziałem go do tej pory.

Jakie to dziwne, że kiedyś coś było takie ważne i zajmujące, a dzisiaj zalega jedynie gdzieś w kącie pamięci. Takie sobie, może nie byle jakie, ale takie sobie. Gdzie się podziały tamte emocje? A może zbyt naiwni byliśmy kiedyś?

Wcześniej, czy później na pewno zobaczę ten obraz, bo pewien sentyment pozostał i ciężko go zostawić w samotnym kącie. Póki co widziałem zwiastuna i rzeczywiście robi wrażenie. Może nie będzie robić na osobach, które nic do czynienia nie miały z Joy Division, ale każdy ma swojego bzika, więc na mnie robi. Pewnie nie tak, jakby mógł dwadzieścia lat temu, ale... w jakiś sposób przecież ten klimat wpłynął na moje piosenki z tamtego okresu, a życie pewnie też. A kto wie, ile jeszcze teraz z tego pozostało.

Czasy się zmieniły. Kiedyś z palcem na wyłączniku magnetofonu przepisywało się teksty piosenek na żywca, albo tłumaczyło się ze słownikiem w ręce. Teraz jest wszystko na tacy podane, łącznie z teledyskami. Za darmo. Dziś inaczej ceni się takie rzeczy.
Tak mi się przypomniało właśnie w kontekście Joy Division, gdy Młody tłumaczył teksty Curtisa, a potem z wypiekami na twarzy interpretowaliśmy je tak jak umieliśmy.

Czy Księżyc idzie za nami?

2008-04-15T03:56:00.000-07:00

"On idzie za nami" - mówił Staś z niedowierzaniem, co chwilę odwracając głowę do góry w czasie niedawnego, wieczornego spaceru. A jako, że zwiedza ten świat dopiero od czterech lat, to takie rzeczy są dla niego nowością, więc nie ma się mu co dziwić. Wiadomo, że księżyc nie szedł za nami, a jest to jedynie takie złudzenie, bo z takiego niskiego punktu patrzymy.

Nikomu z nas, którzy już "wszystko wiemy" nie przejdzie przez myśl, że on idzie za nami, ale że tkwi gdzieś w kosmosie i porusza się swoim torem tysiące kilometrów od nas. Wierzymy w to, choć nigdy tego nie dotknęliśmy, nie sprawdziliśmy osobiście. Wierzymy w to, bo dowiedzieliśmy się od kogoś. Przyjdzie czas, że Staś też się tego dowie i nie będzie się dziwować. Dowie się od autorytetu. Może to będzie jego ojciec, może brat, może nauczyciel w szkole. I on to zaakceptuje. Tak jak my to zaakceptowaliśmy i już tego nie interpretujemy.

Akceptujemy tak wiele rzeczy, pojęć, zasad i prawd praktycznie jedynie na słowo. Niektóre z nich jesteśmy w stanie przeanalizować i nasza analiza potwierdza to co usłyszeliśmy. Niektórych nie jesteśmy w stanie, ale jesteśmy w stanie coś zaakceptować, bo autorytet osoby jest dla nas niepodważalny.

Zgadzamy się codziennie na tak wiele prawd i zwykle są to rzeczy dość błahe, mało istotne dla nas osobiście.
Na przykład taka rzecz, która podobno była epokowym odkryciem typu, czy Słońce kręci się wokół Ziemi, czy Ziemia wokół Słońca. Jakby spojrzeć na to od strony jakiegoś oracza, który wtedy pod Toruniem orał pole, gdy Kopernik dokonał pierwszych obliczeń i odkryć, to co moglibyśmy zobaczyć? Czy dla takiego kmiecia było to coś ważnego? Czy jego praca z pługiem zmieniłaby się w zabawę, gdyby się o tym wtedy dowiedział? Pewnie nie. Dlatego też mówię o tym, że mało to istotne, bo również nijak nie wpływa to na mnie na co dzień. No, może jedynie tyle, że rząd zabiera ode mnie więcej pieniędzy, aby realizować swoje radosne "podboje" kosmiczne. Mimo wszystko jednak wierzę w to, bo dowiedziałem się o tym z pewnego dla mnie źródła.

Tak sobie myślę, że jeśli akceptujemy tak wiele rzeczy, które nas osobiście nie dotyczą i w sumie nie powinny być dla nas aż tak ważne, a mimo tego na tyle je uznajemy za prawdę, że jesteśmy w stanie często, nawet za nie walczyć, to czy nie byłoby odpowiednim poszukać autorytetu, który wytłumaczyłby nam rzeczy dla nas istotne. Mówię tu o rzeczach dosłownie dla nas istotnych. Nie takich, które skończą się wraz z istnieniem tego ciała, ale takich, które zawsze wędrują z nami, gdziekolwiek jesteśmy i co robimy.

Kim jestem? Skąd przyszedłem? Dokąd zmierzam? Co powinienem robić, aby być szczęśliwym (i to nie kiedyś gdzieś tam, tylko tu i teraz)?
Niby prawie każdy zna odpowiedzi na te pytania, ale czy to prawda?
Tak właściwie, to niewielu jest zainteresowanych odpowiedziami na nie. Większość zadowala odpowiedź: "bo tak". Mnie nie interesują dogmaty i gadanie, bo tak już jest. I wiem, że jest nas wielu takich, których to nie zadowala. Chcę to wiedzieć, nawet jeśli miałbym pójść pod prąd. Dlatego, że to ważne. Ważne dla mnie. Nie dla kraju, narodu, ludzkości, świata, stworzenia. Dla mnie.

Zamiast startu.

2008-04-13T12:27:00.000-07:00

Zaproponowano mi, abym to czytadło wrzucił do jakiegoś nieco bardziej zaawansowanego technologicznie miejsca. Dlatego wygląda to teraz tak jak widzicie. Sam na razie jestem nieco oszołomiony, więc niczego sensownego pewnie dziś nie napiszę, bo na razie się bawię w naukę nowości.
Póki co, jeśli ktoś chciałby poczytać starsze posty, to zapraszam do starego czytadła, bo od dzisiaj będę już tylko tu pisać.